آنسوی شب - روز نوشت ها -شعرها و ترجمه های زری اصفهانی

ﻣـﺎﻳـﺎ ﺁﻧﺠـﻠﻮ- ﻣﻦ ﺑﺮﻣﻲ ﺧﻴﺰﻡ- ترجمه از زری اصفهانی

2012-01-27T17:45:00.000-08:00

مایا آنجلو - من برمی خیزم

مایا آنجلو درچهار آوریل 1928در سنت لویی - ایالت میسوری

ﺁﻣﺮﻳﮑﺎ، ﺑﻪﺩﻧﻴﺎ ﺁﻣﺪ. ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻲ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻧﮋﺍﺩﭘﺮﺳﺘﻲ ﺣﺎﮐﻢ

ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﺭﮐﺎﻧﺰﺍﺱ ﻧﺰﺩ ﻣﺎﺩﺭﺑﺰﺭﮒ ﻓﻘﻴﺮﺵ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻳﺎﻓﺖ. ﺩﺭﺳﻦ

١٦ ﺳﺎﻟﮕﻲ ﺑﭽﻪﺩﺍﺭ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﺴﺮﺵ ﺑﻪ

ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺁﺷﭙﺰ ﻭﮔﺎﺭﺳﻦ ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪﮐﺎﺭﮐﺮﺩ. ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺎﺧﻮﺍﻧﺪﻥ

ﺁﺛﺎﺭ ﺷﮑﺴﭙﻴﺮ ﻭ ﺍﺩﮔﺎﺭ ﺁﻟﻦ ﭘﻮ ﺑﻪﻧﻮﺷﺘﻦ ﻭ ﺳﺮﻭﺩﻥ ﻋﻼﻗﻤﻨﺪ ﺷﺪ . ﺍﻭ

ﻳﮏ ﺷﺎﻋﺮ، ﺗﺎﺭﻳﺦﻧﻮﻳﺲ، ﻫﻨﺮﭘﻴﺸﻪ، ﻧﻤﺎﻳﺸﻨﺎﻣﻪﻧﻮﻳﺲ ﻭ ﻓﻌﺎﻝ ﺣﻘﻮﻕ

ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﺗﻬﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﮐﺎﺭﮔﺮﺩﺍﻥ ﻓﻴﻠﻢ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺯ ﺳﺎﻝ

١٩٨١ ﺍﺳﺘﺎﺩﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻭﻳﮏﻓﺎﺭﺳﺖﺩﺭﺷﻤﺎﻝﮐﺎﺭﻭﻟﻴﻨﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭ(

ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻲ). ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻱ ﺍﺳﭙﺎﻧﻴﺎﻳﻲ، ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎﻳﻲ ﻭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻱ ﻭ

ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻨﻄﻘﺔ ﻏﺮﺏ ﺁﻓﺮﻳﻘﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲﮐﻨﺪ. ﺑﺎ ﻳﮏ ﻣﺒﺎﺭﺯ ﺁﺯﺍﺩﻳﺨﻮﺍﻩ

ﺍﺯ ﺟﻨﻮﺏ ﺁﻓﺮﻳﻘﺎ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﺪﺗﻲ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﺼﺮ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍ ﻥ ﺍﺩﻳﺘﻮﺭ

ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﺔ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻲ ﺯﺑﺎﻥ ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ، ﻋﺮﺏ ﺁﺑﺰﺭﻭﺭ، ﮐﺎﺭﻣﻲﮐﺮﺩ.

ﻣﺪﺗﻲ ﻫﻢ ﺩﺭﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻏﻨﺎ ﺑﻪﺗﺪﺭﻳﺲ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻮﺩ. ﺍﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﮑﺎﺭﺍﻥ

ﻣﺎﺭﺗﻴﻦ ﻟﻮﺗﺮﮐﻴﻨﮓﻭ ﺍﺯﻓﻌﺎﻻﻥﺟﻨﺒﺶﺿﺪﻧﮋﺍﺩﭘﺮﺳﺘﻲ ﺑﻮﺩ.ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻱ

ﺍﻭ ﺍﺯ ﭘﺮﻓﺮﻭﺷﺘﺮﻳﻦﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻱ ﺭﻣﺎﻥ ﻭﺷﻌﺮ ﺩﺭ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ

ﺟﻤﻠﻪ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻱ ﻣﺸﻬﻮﺭﺵ ﻣﻲﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯ:

ـﻣﻲﺩﺍﻧﻢ ﭼﺮﺍ ﭘﺮﻧﺪﺓ ﺩﺭﻗﻔﺲ ﺁﻭﺍﺯﻣﻲﺧﻮﺍﻧﺪ

ـ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﻣﻲﺧﻴﺰﻡـﻣﺠﻤﻮﻋﺔﺷﻌﺮ

ﻓﻘﻂ ﺟﺮﻋﻪﻳﻲ ﺁﺏ ﺧﻨﮏ ﺑﻪﻣﻦ ﺑﺪﻩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦﮐﻪ ﺑﻤﻴﺮﻡ

ﻫﻤﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﮐﻔﺸﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺳﻔﺮ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ

ﺷﻌﺮ ﺯﻳﺮ ﺍﺯ ﺍﻭﺳﺖ

ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﻣﻲﺧﻴﺰﻡ

ﺗﻮ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻲ ﻣﺮﺍ ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﻪﺯﻳﺮ ﺑﮑﺸﻲ

ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻲ ﻣﺮﺍ ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﺦ ﭘﺴﺖ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻲ

ﺑﺎ ﺩﺭﻭﻏﻬﺎﻱ ﮔﺰﻧﺪﻩ ﻭ ﭼﻨﺪ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺕ

ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻲ ﻣﺮﺍ ﺩﺭﺧﺎﮐﻬﺎﻱ ﻫﺮﺯ ﺑﮑﺸﺎﻧﻲ

ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﻫﻢﭼﻮﻥ ﻏﺒﺎﺭﻱ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﮎ ﺑﺮﻣﻲﺧﻴﺰﺩ

ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﻣﻲﺧﻴﺰﻡ

ﺁﻳﺎ ﺳﺮﻓﺮﺍﺯﻱ ﻣﻦ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻣﻲﺳﺎﺯﺩ؟

ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﻭ ﺁﺯﺭﺩﻩ ﺍﻱ

ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻦ ﮔﺎﻡ ﻣﻲﺯﻧﻢ ﺳﺮﻓﺮﺍﺯﺍﻧﻪ ﮔﻮﻳﺎ ﮐﻪ

ﭼﺎﻩ ﻧﻔﺘﻲ ﺑﻪﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻡ؟

ﻭ ﺩﺭﺍﺗﺎﻗﻢ ﻣﻲﻃﭙﻢ

ﻫﻢﭼﻮﻥ ﻣﺎﻩ ﻭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ

ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺍﺟﻲ ﺍﺯ ﻳﻘﻴﻦ

ﻫﻢﭼﻮﻥ ﺍﻣﻴﺪﻱ ﮐﻪ ﻓﻮﺍﺭﻩ ﻣﻲﮐﺸﺪ

ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻣﻦ ﺑﺮﻣﻲﺧﻴﺰﻡ

ﺁﻳﺎ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻫﻲ ﻣﺮﺍ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﺒﻴﻨﻲ؟

ﺑﺎ ﺳﺮﻱ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻧﻲ ﺑﻪﺯﻣﻴﻦ

ﺩﻭﺧﺘﻪﺷﺪﻩ

ﺑﺎ ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﻳﻲ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻫﻢﭼﻮﻥ ﻗﻄﺮﺍﺕ

ﺍﺷﮏ

ﺑﺎ ﻓﺮﻳﺎﺩﻱ ﻋﻤﻴﻖ ﺍﺯ ﺳﺮﺩﺭﺩ ﻭ ﺿﻌﻒ؟

ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﻌﺎﺻﺮ

ﺁﻳﺎ ﺳﺮﺍﻓﺮﺍﺯﻱ ﻣﻦ ﺗﻮﺭﺍ ﺁﺯﺭﺩﻩ ﻣﻲﮐﻨﺪ؟

ﺁﻳﺎ ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺳﺨﺖ ﻭ ﻧﺎﮔﻮﺍﺭﺍﺳﺖ

ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﻲﺧﻨﺪﻡ ﮔﻮﻳﻲ ﮐﻪ ﻣﻌﺪﻧﻲ ﺍﺯ ﻃﻼ

ﺑﻪﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻡ.

ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻮ ﺑﺎ ﮐﻠﻤﺎﺗﺖ ﺑﻪﻣﻦ ﺷﻠﻴﮏ ﮐﻨﻲ

ﻫﻨﮕﺎﻣﻲﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﻁ ﭘﺸﺖ ﺧﺎﻧﻪﺍﻡ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ

ﻣﻲﮐﺎﻭﻡ

ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ ﮐﻨﻲ

ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﻧﻔﺮﺕ ﺳﺮﺷﺎﺭﺕ ﺑﮑﺸﻲ

ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯﻫﻢ ﭼﻮﻥ ﻫﻮﺍ ﺑﺮﻣﻲﺧﻴﺰﻡ

ﺁﻳﺎ ﺟﻨﺴﻴﺖ ﻣﻦ ﺗﺮﺍ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﻣﻲﺳﺎﺯﺩ

ﺁﻳﺎ ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺷﮕﻔﺖﺁﻭﺭﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ

ﺑﺮﻗﺼﻢ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﮐﻪ ﺍﻟﻤﺎﺱ ﺑﻪﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻡ

ﺩﺭﻧﻘﻄﺔ ﺍﻟﺘﻘﺎﻱ ﭘﺎﻫﺎﻳﻢ

ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺷﺮﻣﮕﻴﻨﻢ

ﻣﻦ ﺑﺮﻣﻲ ﺧﻴﺰﻡ

ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻳﻲ ﮐﻪ ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﺩ ﺩﺍﺭﺩ

ﻣﻦ ﺑﺮﻣﻲﺧﻴﺰﻡ

ﻣﻦ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮﺳﻲ ﺳﻴﺎﻫﻢ ﺟﻬﻨﺪﻩ ﻭ ﻓﺮﺍﺥ

ﺩﺭﻣﻮﺟﻬﺎ ﻣﻲﮔﺬﺭﻡ ﺑﺎ ﺟﺰﺭ ﻭ ﻣﺪﻡ

ﺩﺭﭘﺸﺖ ﺳﺮﻣﻲ ﻧﻬﻢ ﺷﺒﻬﺎﻱ ﺗﺮﺱ ﻭ ﺗﺮﻭﺭ ﺭﺍ

ﺑﺮﻣﻲ ﺧﻴﺰﻡ ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ ﺭﻭﺷﻨﺎﻳﻲ ﺷﮕﻔﺖﺁﻭﺭ ﺭﻭﺯ،

ﺑﺮﻣﻴﺨﻴﺰﻡ ﺑﺎ ﻳﺎﺩﮔﺎﺭﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﮐﺎﻧﻢ ﺑﺮﺟﺎ

ﻧﻬﺎﺩﻩ ﺍﻧﺪ

ﻣﻦ ﺭﺅﻳﺎﻫﺎ ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻫﺎﻱ ﺑﺮﺩﮔﺎﻧﻢ.

ﻣﻦ ﺑﺮﻣﻲ ﺧﻴﺰﻡ

ﺑﺮﻣﻲﺧﻴﺰﻡ

نشريه فرهنگي ادبي ندا

ﺗﺮﺟﻤﺔ ﺩﮐﺘﺮ ﺯﺭﻱ ﺍﺻﻔﻬﺎﻧﻲ

-میدانستم که بی عشق حتی ابرها نمی گریند -- چند شعر کوتاه - زری اصفهانی

2012-01-24T12:36:00.000-08:00

خفته است درمیان کتاب های قطور

روح آن پرنده که میتوانست آواز بخواند

و شاخه به شاخه پرکشد

افسوس

خفته است درمیان کتاب های قطور

و دیگر هیچگاه بیدار نخواهد شد

**********

میدانستم که بی عشق

وقتی که آن کبوتر ازکنار گل ارکیده گذشت

دانستم که درآسمان گم میشود

و ابرها پنهانش میکنند

میدانستم که بی عشق

حتی ابرها نمی گریند

و ستاره هاسفر نمی کنند

دشت درکنار آهوان شاد است

و جویباران حلقه به حلقه گرداگرد چمنزاران

و من میدانستم که کبوتران بی عشق

درآسمان های ابری گم میشوند

******

خسته ام از پندارهای شیرین

خسته ام از پندارها ی شیرین

و آنچه که باور نمیکنم

تلخی حقایق

گوارا ترند از پادزهرهای دروغ

بگذار بر حقایق تلخ بگریم

بیش از آنچه بر شادیهای دروغ پای کوبی کنم

خیابان خلوت نیمه شب - زری اصفهانی

2012-01-07T20:55:00.000-08:00

تنها خاطرات می مانند
چند شاخه گل خشک
چند تصویر درقاب های کوچک

ظروف خالی
و اندوهی که بردیوار سایه افکند ه است

زودتر از آنچه می اندیشیم زمان میگذرد
عابران می آیند و میروند
تنها خیابان خلوت نیمه شب
و نسیم سرد دریاست که میماند

نمی خواستم غمگین باشم - چند شعر کوتاه - زری اصفهانی

2011-11-11T22:48:00.000-08:00

نميخواستم غمگين باشم

اما غم درختي است که روئيده است

در حياط خانه مان

مثل گلها ی داودی

مثل گنجشگ هاي بام

مثل ستاره ها

و آسمان

که هميشه اينجاست

يا گلدان گل رازقي
وعطر جاودانه اش

**********

خسته ام

خسته تراز کبوتران غروب
که ديگر گرد رهگذران نمي گردند
وبا ازدحام کودکان پرواز نميکنند
برنيمکتي دراين خيابان
به آوازهاي شب گوش ميکنم
درگوش درختاني که به آرامي به خواب ميروند
و نسيمي که به نرمي برگيسوانم ميوزد

**********
کمی پیانو درماه بلند
و ستاره هایی که هوا را آبی کرده اند
وقتی خیابانها نیستند
هیاهوها ، فریادها ورنج ها
ودریاهای خروشان و بی انتها ی مردم
که همدیگر را به سوی مقصدی نامعلوم هل میدهند
وقتی که تاریکی خیمه هایش را
درمیدان های سکوت برپا میکند
زنده میشوم دوباره
با کمی پیانو
ماه بلند
وستاره هایی که هوارا آبی کرده اند
********

هنوز هم عاشق توام ای کاکلی سرخ - برای مجاهدین شهر اشرف - زری اصفهانی

2011-11-05T06:35:00.000-07:00

هنوز هم عاشق توام ای کاکلی سرخ
که باور نمیکنی همه جهان خفته است
و درتاریکی نیمه شبان
آنچنان آواز میخوانی

که گویی همه جهان گوش به تو بسته است
چون شعله ای هنوز
برفرازترین شاخه میخوانی
بی بیم از سکوت و سردی فصل
و درختان پائیز زده
آه چه جهانی خواهد بود
چه جهانی خواهد بود
اگر پرندگان سرخ رهایش کنند
بی هیچ آوازی در شب
وبا دیوانگیهای عصیان خفتگان را برنیاشوبند
چه جهانی خواهد بود اگر قهرمانان پرچم های سرخ را برخاک بیفکنند
و مشعلهای سرخ را خاموش کنند
و نومیدانه سر درگریبان برند
و به میخانه های تاریک بگریزند
چه جهانی خواهد بود اگر زاپاتا برفراز اسبش از قله ها ناپدید شود
و چه گوارا در جنگل ها بولیوی بمیرد
و برای همیشه مدفون شود
و پرومته آتش خدایان را بازگرداند
و ازرنج زخم عقابان عقوبت به آسودگی رسد
چه جهانی خواهد بود اگر خون عاشقان
برخاک های تیره فرو روند
و هیچ گل سرخی ازگورهایشان نروید
چه جهانی خواهد شد برای من و رویاهایم
اگر به فردایی بی تو بیندیشم

که درکوچه های مینهم کودکان روز وشب به غارت میروند
در این شبی که سیاهتر از آن را بیاد نمی آورم
شبی که مرگ

با زوبین های زهرناکش درپس هردری ایستاده است
نه هیچ فردایی نخواهد بود
اگر قهرمانان شیپورهای سرخشان را هم بدشمن وا گذارند
و درتاریکی های تسلیم بگریزند
و به میخانه ها و آغوش های روسپیان پناه برند
آی کاکلی سرخ
هنوز عاشق تو ام
که سرخ و بی باک میخوانی
بر فراز آخرین شاخه های بی برگ
وهنوز هم باور نمی کنی
که جهان خفته است
جهان مایوس و تسلیم شده
و سردرگریبان
درمیخانه های دودناک
بخوان کاکلی سرخ
این هنوز هم تنها تویی که میخوانی
آنچنان شاخه به شاخه می جهی
که گویی همه زمینیان تنها گوش به آواز های سرخ تو بسته اند

2011-10-11T20:36:00.000-07:00

خسته ام

خسته تراز کبوتران غروب

که ديگر گرد رهگذران نمي گردند

وبا ازدحام کودکان پرواز نميکنند

برنيمکتي دراين خيابان

به آوازهاي شب گوش ميکنم

درگوش درختاني که به آرامي خواب ميروند

و نسيمي به نرمي برگيسوانم ميوزد

اندوهگين ترين درخت پائيزي

2011-10-11T20:09:00.000-07:00

باید به درخت افرا بنگرم
با هزاران گوشواره طلا
و پیراهنی از نارنج و ماه

چقدر همیشه پائیز را دوست داشته ام
و حس آن غروب را که در اعماق دریا روزی گم خواهد شد

شعر ،پرنده اندوهگینی است
که گاهی دربرابر برگها می نشیند
و آوازی میخواند که گویا خدا خوانده بود
درروزی که در تلاطم تنهایی اش خورشید را آفرید
و دربرابرش به سجده نشست

سگ همسایه شادی کنان می جهد
به دنبال تکه چوبي که صاحبش پرتاب کرده است

و باد آسوده در میان برگها خفته است

باید به پائیز بنگرم
به درخت افرا که النگوهای زردش را تکان میدهد
و درپيراهن نارنجي خيس اش مي رقصد
چون دختران کولي قصه ها

تا شايد فراموش کنم که اندوهگین ترین درخت پائیزی ام
در باران نرم و بیصدای غروب

اهل بيابانم - چند شعر کوتاه - زري اصفهاني

2011-08-18T00:37:00.000-07:00

اهل بيابانم

اهل بیابانم

بوته ها مرا میشناسند
بوته ها یی با گلوی خشک
و من میدانم

که آواز باران سرابی دوردست است
و رویایی درخواب
تا انتهای زمین گذشته ام
درجستجوی یک چشمه
یک درخت
ویا جویباری کوچک
اینک اما میدانم
که جهان سراسر بیابان است
وبوته هایی با گلوی خشک

*****

درجستجوي ستاره ها
به جستجوی ستاره ها رفته بود
مرغی که میخواست آشیانی بسازد
ازرنگ نقره اي خواب هايش

اما آسمان ابری بود
با بالهای خیس اش

اينک

درگوشه بامی غمگين نشسته است
دراندیشه آشیانی از رنگ نقره ستاره ها

******
شايد يکروز

شاید یک روز راز تاریکی ها را دريابيم
راز کلمات سیاه را
اندیشه های سیاه را
شلاق های سیاه را
و گونه های کبود مرطوب د را
و شايد درآنروز
به دستهایی بدل شويم
تنها برای نوازش

و به کلماتي رنگين چون تر انه هاي بهشت

و انديشه هايي چون برگ هاي درختان

ابديت

2011-07-14T00:07:00.000-07:00

یک جرعه آب سرد
و گم میشوم
درلابلای درختان
درسمت راست
دریاست
گسترده چون حریر آبی روشن
پرچین و پر شکن
با طرح بالها ی سپید سیگال ها
و جوجه های کوچک اردک ها
درسمت چپ درختها
و چلچله ها
و گاهگاه گذار دوچرخه ای
کالسکه ای
وهلهله کودکانه ای
خورشید میرود که بیارامد
آنسوی قله های شعله ور ابرها
و ماه میآید
بالا
چون مجمر بخور
ویا کاسه اي بلور
سرشار آب و نور

انگار انتهای جهان است اینجا
خورشید
در پشت سر غروب میکند
و روبرو نسیم خنک میوزد
برگیسوان آبی مواج آب

اینجا به هیچ چیز نمی اندیشم
وهیچ چیزرا بیاد نمی آرم
اینجا نه آرزو يي و نه فردا
اینجا نه خاطراتي و نه دیروز
اینجا هرآنچه هست همین است
و من دراین دقیقه که پايانش نيست

درهرچه هست فنا میشوم

درسمت راست
دریاست

خورشيد رفته است

و من ...
گم گشته ام ميان درختان

چون آخرين پرنده

چون آخرين شعاع

يک شاخه گل - چند شعر کوتاه - زري اصفهاني

2011-06-17T22:06:00.000-07:00

یک شاخه گل
شاخه گلي را درگلدان می نهم
تا پنجره تنها نماند
چراغي را روشن ميکنم
تا شب تاريکي را فراموش کند
و شعری می نویسم
تا جهان دوباره نو شود
آنگونه که من میخواهم

با نگاه آن ستاره

با نگاه آن ستاره اگر بنگري
جهان کوچک است
کوچکتر از گوي بازي کودکان
گاهی دوست میدارم که پرتابش کنم
بدانسوی دیواری
و یا جایی دوردست
که دیگر نبینمش
و یا کوچکتر از آنی که هست ببينمش

و آنگاه درتنهایی بدان بنگرم

فارغ از زيبايي ها و زشتي هايش

و نوميديها و اميدهايش

تنها از چشم آن ستاره دور
که جهان برایش کوچک است
کوچکتراز گوی بازی کودکان

مرغابی ها آمده اند
مرغابي ها آمده اند
با غازها
با اردک ها وجوجه هایشان
و پرندگان سياه سرخ بال
تنها قوي سپيد است
که به تنهایی می گذرد
و با زیبایی اش دريا را مسخر کرده است

آفتاب
درآفتاب مي نشينم
مثل يک آفتاب پرست خسته

ويا همچون یک گل آفتابگردان
درانتهاي جهان شايد
دوباره سربرگردانم تا غروب را بنگرم

باد
اینک فقط باد میوزد
که سبز و آرام است
و گاهی هم آبیرنگ
وقتی که درمیان موجها
غلت میخورد
و یا بنفش است
وقتی که عطر یاس ها را می آورد
و حتی یک لحظه حس میکنم که زرد رنگ است
وقتی که شاخه های کاج
درزیر نور تکان تکان میخورند
اینجا نشسته ام و هوا آفتابی است
و فقط باد میوزد
که سبز است گاهی
و یا زرد و بنفش و آبی است

کبوترها
کبوترها دسته دسته ميگذرند
با نوک های کوچک صورتی
گرماي پياده رو را برمي چينند
به پاهایشان مینگرم وهراسناک میشوم
اينهمه نازکي جهان
و اينهمه شتاب ؟
چه تلاش شگفتي است زنده بودن
وزیستن برروی چنین ساقهای کوچکی
******

برای نیمای شکنجه شده

2011-05-23T20:12:00.000-07:00

داستان تلخ نیما را اینجا بخوانید

دربیابانی که پایانش سرابی بی ثمر شاید
سالها طی شد
سالهایی که نگاه تلخ چشمان تو با خود برد
اینک ای کابوس ، ای رویا
بازهم این چشم های تست
که میان خواب ها ی تلخ پر هذیان من آهسته میگرید
همچو نور اختری در آسمان نیمه شب لرزان
درمیان دره های قیرگون بی نشان ؛ تنها چو می پویم
باز میآیی و من راه غبار آلود رویاهای خود را باز می جویم
کودک اندوهگین من !
این نگاه تلخ پرسش ، سرزنش ، خواهش
این نگاه خسته خاموش
سالهای سال همچون ریسمانی
قلب محزون مرا با خود
به آنسوی جهان دردها برده است
خواب های پرزکابوس مرا با قصه های تلخ آشفته است

آی ای اندوه تاریکی که با من بوده ای هرشب
گه به رویایی ترا دزدیده ام درخواب
تا که لبخندی نشانم برلبانت

چشم های خسته ات را بارها بوسیده ام درخواب
خوب میدانم
مرا از قصه های غصه های تو رهایی نیست
درمیان جاده های سنگلاخ عمر
این نگاه تلخ
خوب میدانم مرا تا انتهای راه بی فرجام خواهد برد
درمیان این بیابانی که پایانش سرابی بی ثمر ، شاید
رهگشای من دریغا غیراز این چشمان غمگین نیست
این نگاه تلخ پرسش ، سرزنش ، خواهش

اسب سفید و ماه ابریشمی - دو شعر تازه - زری اصفهانی

2011-05-03T21:48:00.000-07:00

درنیمه شب
که قصه ها بخواب رفته اند
وجهان از چرخیدن
درمیان عقربه ها ایستاده است
صدای سم های اسبی سفید را میشنوم
که میآید

گروپ گروپ

از میان مرغزارهای آبی

و ستاره ها و آبشارها ی دور

می آید

با یالهای خیس اش

از شبنم های سرد

و مرا می برد

به آنسوی نومیدی ها ی روز

و سکوت تاریک شب
و مرا می برد

بدور از غوغای ویرانگر این جهان

درنیمه شب

وقتی که جهان خفته است

درسکوت خیابان هایش

صدای سم های اسب سفیدی را میشنوم

که گروپ گروپ می آید

آهای ماه کوچک ابریشمی
وقتی که دردریا غرق شوی
هیچکس برایت نخواهد گریست
هیچکس استخوان های نقره ایت را
از دهان موج ها نخواهد گرفت
هیچکس برای تو در زیر کاج ها
گور کوچکی نخواهد ساخت
از تو تنها دامن مهتابی ات میماند
وابری که درآسمان ها
همیشه خواهد گریست
آی ماه کوچک ابریشمی
مراقب باش

گل گلفروش - زری اصفهانی

2011-03-26T21:48:00.000-07:00

آی ای گل گلفروش
چقدر غمگین اند میناهای سفیدت
و نگاه تاریکت
میخواستم که درمزرعه های سبز ببینم ترا
با گیسوانی رقصان درباد
با تمشک های خنده روئیده برلبانت
و ستاره های شکفته در نگاهت
میخواستم تو مرغ آوازهای بهاری باشی
در بوته های تازه رسته صبح
آنروز که با گام های شتابان دانه ها را میکاشتم
در باغ
و خورشید را خبرمیکردم
اینک اما گلها دردستهای تو میمیرند
و اشک های تو از قلب من فرو می چکند
تو درآنسوی جهان درزیر شاخه های گل می پژمری
و من دراینسوی جهان درزیر آوار آرزوها
آی ای گل گلفروش
جقدر غمگینم ساخته ای
دیگر کدام گل مینارا دوست بدارم؟

شعری برای بهار- زری اصفهانی

2011-03-07T22:43:00.000-08:00

یک گل نرگس
و آسمان خم میشود
تا ترا تماشا کند
در جویباری که درآن می نگری
یک گل سنبل
و عطر ترا باد با خود می برد
چون مژده ای که جهان منتظر ش بوده است
یک چشمه
و دخترکی دستهای کوچکش را میگشاید
تا خنده زنان ترا بنوشد

یک ماه

که گام میزند
در سراسر شب

درمیان ابرها و ستاره ها

و آوازی را میخواند
که دریا پاسخش میدهد

با موجهای ریزش

چون زنگوله های خوش صدا
یک گل سرخ
و تمام زینت های دنیا خلاصه تست

ومن که ترا می بینم
دراین غروب که اولین غروب دنیاست
و آخرین آن

******

میخواهم یک هامینگ برد باشم - عاشقانه ای میهنی - شعر و شعرخوانی و کلیپ از زری اصفهانی

2011-02-20T10:36:00.000-08:00

به کناررودخانه برمیگردم -زری اصفهانی

2011-02-16T14:17:00.000-08:00

به کنار رودخانه برمیگردم
از سراشیب صخر ه ها
گوش برآواز موجهای ریز ی که میخوانند:
"هیچگاه مرا دیگر نخواهی دید

و میگذرند بی آنکه به پشت سر بنگرند
نه گذشته با خاطرات مرده اش
ونه آینده با افسون انتظارش
جهان همین رودخانه است
درهمین لحظه که میگذرد
و میخواند
مرا هرگز دوبار نخواهی دید

به کناررودخانه برمیگردم

از شیب صخره های گذشته و آینده

مثل درختی که برگهایش را می گشاید روبروی صبح - زری اصفهانی

2011-02-09T16:41:00.000-08:00

برای تولد پسرم سروده ام

من برای تو شعر میگویم
مثل درختی که برگهایش را می گشاید
روبروی صبح
و با دستهای سبزش
آسمان را نوارش میکند
تو اما برای من پرنده ها را بیدارکن
تا بخوانند روی پل های رنگین کمان
که از سر انگشتان تو
تا ستارگان می رسند
و مرا درحیرت زیبایی ها یت فرو می برند

من برای تو شالی می بافم
از تارهای نرم ابریشم شعر
تو به من گلوبند ی بده
از نت های نقره گیتارت
و رشته های الماس مهربانی هایت
من برای تو شعر میگویم
و تو ......

تنها مرا مادر خطاب کن

جهان همانست که بود - زری اصفهانی

2010-12-24T23:35:00.000-08:00

آخرین ستاره هم خاموش شد

شب گذشت

و کودکان روشنایی

از لابلای پرده های تاریک

بازیکنان و پر هیاهو

رسیدند

شب مقدس مومنان به پایان رسید

خداوند متولد شد

و پیرمردی سرخ پوش
از لوله بخاری دیواری گذشت

و بازیچه ها را درخانه های گرم و راحت

تقسیم کرد

و همچنین

ثروت ها و خوشی ها را

دنیا اما هما نست که بود

معدن کاران دوباره به معدن ها برمیگردند

و میمیرند

کارگران به کارخانه ها می روند و پیر وفرتوت میشوند

دررویای یک خانه
یک بخاری دیواری
و کودکانی خوشحال

آه اما نه

خدای متولد شده

در خانه های بزرگ

میماند

درکنار بخاری های زیبای گرم

شب مقدس به پایان رسید

و. من میروم که بخوابم

و با خود زمزمه میکنم

شعر اندوهگین دیگری را

"جهان تغییر نخواهد یافت

میدانم

فردا باز زندانی دیگری اعدام خواهد شد

مبارز دیگر ی به شکنجه گاه خواهد رفت

و گرسنگان بی شماری خواهند مرد

جهان همان است که بود

حتی اگر هرسال
خدایی نو

درجایی متولد شود !

شب قدسی

2010-12-16T16:30:00.000-08:00

شب ابریشم های سیاهش را می تابد

در پیله های تاریکی
و خیمه میزند

برستاره های سپید

که برگیسوان عطر آلود کاج ها

و زنجیره رنگین چراغ ها

فرو می ریزند

گویی که فرشته ها دراعصار از یاد رفته

و زمان های فراموش شده

شمع های خاموش رویاها را برمی افروزند

و کورسوی باورهای کهن را

در قلب آدمیان روشن میکنند

تا باز هم در سکوت شبی قدسی

آن کودک رویا ها متولد شود

و افسانه ها مرگ را شکست دهند

بیهوده است انکار افسانه ها

که آدمیان را نه جاده ها

وراه ها

که افسانه ها بهم می پیوندند

گویی همیشه قصه هایند که زندگی را معنا میکنند

داستان های کهنه

که چون طلسم طلایی خدایان

زنجیره دانه هایشان را

درشب ها و روزها

وفصل ها و سالها

برگرد جهان بافته است

هنوز هم کاج های برفی

با تلالو های رنگین چراغانی میشوند

ودرشبی قدسی

کودکی متولد میشود

تا فرسودگی جهان

و بیهودگی و نومیدی را

انکارکند

هنوزهم افسانه ها زیباترین خاطره های انسان اند

درجستجوی معجزه ها

2010-11-29T00:00:00.000-08:00

معجزه ها پیوسته می رویند

از میان شاخه های لرزان

و گیاهان ملول

ناگهان هنوز یک گل سرخ

و پائیز آهسته برمیگردد

با صدای پای یک بلوجی و یا حتی سنجاقکی کوچک

میدانم که فردا آفتاب خواهد شد

و خیابان باز با عابرین شتابزده

زنده میگردد

و یا حتی آسمان ابری

با شکوفه های سپیدی که از درختان آسمانی می بارند

بهاری سرد را تجربه میکند

گاهی حتی شادیهای نیامده را باید

چون دانه های شکر

درفنجان تلخ لحظه ها حل کرد

و باورکرد که کبوتران خاکستری هم

درلحظه پرواز زیبایند

درسکوت نرم نیمه شب

هیچ پرنده ای بیدار نیست

تنها کلمات اند که با بالهای اثیری شان

درجستجوی معجزه ها می چرخند

***

blue jay

پرنده ای آبی رنگ که تصویرش را بالای شعر می بینید

سیگال ها میخوانند - زری اصفهانی

2010-11-08T11:20:00.000-08:00

سیگال ها میخوانند

گرچه با صدایی ناهنجار

همچون کلاغان

ولی آفتاب آمده است

و کبوتران را پناه داده است

درحاشیه روشن خیابان

گنجشگ ها شادمانه می چرخند

و حتی زنان هرجایی ا

که درگرمای پیاده رو

فرصتی یافته اند

که سیگاری دود کنند

*******

پائیز میرود

باشتابی که بیهود ه می نماید

آی کجا میروی خانم نارنجی پوش ؟

باپیراهنش از برگها ی مندرس

درلابلای درختان میگذرد

پیش از آنکه پنهان شود

آوازی میخواند

وغمگین به من میگوید

گلدان ها را بدرون ببر

با خود می اندیشم

درختان را هم باید بدرون برد

و پرنده ها و آفتاب ودریا را هم

آسمان را هم باید بدرون برد

*******

دیشب خواب میدیدم که مجازات شده بودم

زیرا که قلبم را به ستاره ها داده بودم

زیرا که پرنده ها را ستوده بودم

زیرا که حصار باغها را شکسته بودم

و برای مجازات مرا

با چند گل شمعدانی

درقله کوهی رها کرده بودند

دیشب خواب میدیدم که در قله کوهی یخی

من و شمعدانی ها ا

تنها بودیم

***********

وقتیکه بمیرم - فدریکو گارسیا لورکا - ترجمه از زری اصفهانی

2010-10-21T14:36:00.000-07:00

وقتیکه بمیرم
مرا با گیتارم به خاک بسپار

درزیر شن ها.

وقتیکه بمیرم
درمیان درختان نارنج
و بوته های نعناع,
وقتیکه بمیرم
اگر دوست داری
مرا درمیان یک باد سنج به خاک بسپار

وقتیکه بمیرم

اندوه پائیزی

2010-10-02T20:10:00.000-07:00

به آرزوها مجال پرواز مده

پا به پای روزها به انتهای پائیز میرسیم

با گورهای تازه

پوشیده درگلهای داوودی

وپرچمها و کلمات

می ایستیم و به احترام خم میشویم

و می اندیشیم

ما نیز روزی خواهیم خفت

درمیان ردیف کاج های یخ زده

و درختان بی برگ

بی هیچ پرچمی و سرودی

پائیز چه زود آمده است امسال

گویی که تابستان هیچ پرنده ای نداشت

که خسته و اندوهگین

بی آنکه آوازی بخواند گذر کرد

آه

صدای استریت کارها رهایم نمی کنند

چون زمزمه دیواری قطورکه فروریزد

ویا زمزمه سکوت که گاهی چنین سنگین است

چگونه زیستیم این چنین درکوچه های بینام

چگونه سخن گفتیم بازبان های گنگ

چگونه خواهیم زیست

باز وباز

دربیگانگی چهره ها و کلمات و سخن ها

گورهای تازه را گلهای داوودی می پوشانند

و ما در پیاده روها برمیگردیم

همچون کبوتران خاکستری خیس

که به آهستگی می گذرند

برروی برگ های فروریخته

ومیروند و باز میگردند

میروند و باز میگردند

درخاکسپاری فلوریکا

2010-09-16T20:30:00.000-07:00

مرگ با خود می برد

صد ا ها را ، قلم ها را ، قلب ها را

مرگ همه آنچه را که باقیمانده است

از دسترس زوال سرزمینی آلوده و گناهکار

از دسترس خیابان ها و گلوله ها

وزندان ها و دارهایش
از دسترس ایمان ها ی کور و بیهوده اش

با خود می برد هرآنچه راکه دیگران نبرد ه اند

مرگ همه چیز را با خود می برد

درکلیسای غمگین شهر

شاعری رومانیایی

درتابوتی خفته است

و کشیشان با اوراد بی پایان
اورا دربر گرفته اند

فرزندانی غمگین

که دیگر از آن او نیستند

دست دردست و گریان دعا میخوانند

چگونه میتوان درزیر انبوه خاک ها آرام خفت

ودیگر به هیچ چیز نیندیشید

در انتها قبرستانی است خالی

که درآن نم نم باران می بارد

و هیچکسی نخواهد بود

تا ترا تسلی دهد

و هیچکسی نخواهد بود که با تو کلمه ای بگوید

و هیچکسی نخواهد بود که شعر ترا گوش کند

و یا داستان ترا بخواند

پنهانت میکنند در تلی از خاک سرد
وکودکی گلبرگ های پریشان را

بر گور فرو می ریزد
ای آنکه رنجهای بسیار بردی

و در انتها در میان سکوتی غم انگیزخفتی

کسی صدای ترا نمیشنود

و تو هیچ صدایی را نمیشنوی

این پایان است

و آنگاه کسی دیگر

در گورستانی دیگر

و زمان میگذرد

زمان میگذرد

مثل چکه های باران که از بالکنی سرازیر میشود

و اندک اندک برسرعابران فرو میریزد

we will meet again

2010-09-01T22:18:00.000-07:00

ترانه های نومید - زری اصفهانی

2010-08-30T22:50:00.000-07:00

درختان تاریکند

پرندگان خاموش

چه میگذرد درباغ

که دیگر آوازی به گوش نمی آید

*********
یک روز

یک روز قلبم را به یک گل میخک پیوند زدم

گیاه معجزه آسایی روئید

و مرا تا به آسمان ها برد

یک روز با کبوتری به گفتگو نشستم

راز پرواز بالهایش را به من گفت

ومن پریدم تا بالای برجی بلند

اینک درتنهایی هایم به زمین می نگرم

با چشمان کبوتری غمگین

که راز پرواز بالهایش را از یاد برده است

*******

بهانه ها

بهانه ها چه بیرنگ شده اند

کلمات

قوانین

خاطرات

وفریادها

شاید این نومیدیست

نومیدی

نومیدی

که زمین تشنه آنرا می نوشد

و نه باران تند تابستان

******
بیابان

زمین بیابان است

بیابان

که هیچ چیزی درآن سبز نمیشود

حتی دانه های اشک

****

زمانی یک درخت بودم

با برگهایی افشان

رقصان

درزیر قطرات باران

که به چهچه پرنده ای خوش آواز دل خوش میکردم

اینک اما

عابری هستم

گام زنان

درخیابان های بیدرخت

و خیس از قطر ه های باران و اشک

******

آخرین برگهای خشک - دو شعر تازه از زری اصفهانی

2010-08-14T22:47:00.001-07:00

درانتهای کوچه سایه ها از هم جدا میشوند

هرکدام به خیابانی میروند

ودر ازدحام صدا ها گم میشوند

آخرین برگهای خشک را هم باد با خود برده است

تنها رایحه ای مانده است

بربرگهای دفتری خاموش

و جا پای گذشته ای که بیهوده گذشت

زمان زخمهای کهنه ر ا بهبود می بخشد

با داروی تلخ فراموشی

******

از میان گلدان ها

نا گهان از میدان گلدان ها پدیدار شد

خرگوشی هراسان که خود را پنهان کرده بود

گویی خورشید درجستجویش بود

درلابلای گلهای شب بو

و بنفشه ها ی آبی

غروب دوباره اما پنهانش کرد

میان دامنش از بوته های نعناع و ساقه های گل سرخ

از دریا که برمیگردم - چند شعر کوتاه - زری اصفهانی

2010-07-14T22:31:00.000-07:00

از دریا که برمیگردم
موجها با من می آیند
سیگال ها
اردک ها
و نیمکت های خالی
از دریا که برمیگردم
غروب با من میآید
با گلهایی بنفش که دردامن خود پنهان کرده است

از دریا که برمیگردم
دریا میماند
تک و تنها

****

به باغ گفتم

بنفشه ها را رها مکن
که به پائیز خواهی رسید
حتی با هزار درخت تناور

*****

یکشب

یک شب ستاره ای را گم کردم
پشت ابری بلند
صبح که بیدار شدم
برروی گل نیلوفری چکیده بود

****

درهمه کوه ها

درهمه کوه ها آهوان گذشتند
بر چشمه های بارانی
درهمه دره ها پونه ها روئیدند
در بستر خیس جویبار ها
درهمه شبها مهتاب ها خواندند
بر حصارهای چوبی باغ
و درهمه جاده ها من گذشتم
حیران

در تماشای رازهای جهان

و تنهایی عظیم انسان

****

عکس از دریاچه انتاریو - تورنتو

گله های نور - چند شعر کوتاه

2010-06-23T00:45:00.001-07:00

گله های نور

گله های نور رسیده اند
و چوپانان سبز باد
که درنی لبک برگ ها مید مند
آوازهای خوشبوی بهاری را
****

پنجره خاموش

آهای پنجره خاموش
آخرین ستاره را هم از دست میدهی
اگر که پرده را نگشایی
درپشت دیوارها فراموش میشوی
و خورشید نیز ترا نخواهد یافت
اگر که پرده را نگشایی
***

جهان
جهان همچو فانوسی خاموش میشود
درانتهای روز
تنها شب میماند
و چراغی که تو خود برافروخته ای
در پنجره ای بیدار
****

درخت و باد و نور

درخت با دوبرگ کوچکش زمزمه کرد
زنده میشوم
با د سرد سرتکان داد و گذشت
نور ایستاد و گوش داد
و روز درجا ی پای برف ذوب شده
جست وخیز کنان رفت
***

صدای خروسان نور

صدای خروسان نور می آید
آواز خوان برگنبد های آبی
ترا بیدار می کنند
تا به جستجوی صدف های صبح
برساحل دریاهای آسمانی روی
خورشید تور رنگین اش را گشوده است
دراعماق افق های نیلگون
برای شکار ستاره های سبز
بر می خیز م تا با کوزه بلورین یک شعر
به جستجوی آب های روشن روم
خروسان نور میخوانند
بر گنبدهای آبی صبح

مسافران شب

2010-06-20T23:29:00.000-07:00

!
بردوش کشیدند
کوله بارهای سنگین رنج را
درراه ها و بیراهه ها
مسافرانی که قتلگاه ها را پشت سرنهادند
و درجاده های غریب گمشدند
درآنسوی راه
تنها خاطرات ماندند
و گورهای گمشده
و نام های عصیانی شهیدان
ودر روبرو افق های ابرآلود غریب
آه ای شب تاریک
چقدربدرازا کشیدی !
چقدر ستاره برزمین ریخت
و پایان نیافتی
چقدر زمین چرخید
وهیچ طلوعی را نوید نداد
آه
چه شب شگفتی
شبی که موذنان را در مناره ها سربریدند
و خروسان را بربامها بردار کشیدند
و گفتند که خورشید مرده است
واینک
هنوزهم زمین می چرخد
می چرخد
برگرد جاده های بی انتها
و خیابان هایی که به هیچ جا نمیرسند
و کوچه ها ی بیگانه که سنگینی گام هارا نمی فهمند
و جراحت شلاق ها را نمی بینند
مسافران از قطارها پیاده میشوند
و درقطارهایی دیگر سفر میکنند
با کوله بارهایی کهنه
که ازدردها و خاطره ها سنگین اند
و هنوز هم
درجستجوی خورشید
صبورانه
به افق های کبود مینگرند

صبح

2010-06-15T23:44:00.000-07:00

باکوزه های طلایی

از رودخانه های آبی

دوشیزگان صبح آمده اند

خندان و شوخ

جنگل چه میدرخشد در نور

جنگل چه میدرخشد

درختان پیر - زری اصفهانی

2010-06-03T21:03:00.001-07:00

دراین سوی پرچین چقدر درختان پیر ند

با برگهایی ملول که هنوز از شاخه ها آویخته اند

و شاخه هایی که آشیانه کبوتران خانگی گشته اند

کبوترانی با آوازی یکسان درهمه فصول

و افق پروازی تا بام خانه روبرو

که میروند و باز میگردند

آرام و رام

دردامنه ای خاکستری و دلگیر

عشق می ورزند ، لانه میسازند و دانه برمی چینند

وبرروی پیاده روی اسفالت می پلکند

دراین سوی پرچین همه چیز پیراست

حتی عابرانی که درسایه های غروب

از خاطراتشان میگویند

و تکرار میکنند

آنچه را که هزاربار گفته اند

و گوش میکنند به آنچه هزاربار شنیده اند

و من اما گاهی از دیوار بلند بالا میروم

و از فراز حصار ها

بدانسو مینگرم

دلم از رنگ خاکستری کبوتران میگیرد

و سایه های همیشگی این کاج های پیر

دلم از کلمات همگون میگیرد

کلمات همآهنگ پیر

وقتی درآنسوی پرچین

نهال های جوان میرویند

با هزاران پرنده نا بهنگام

و رنگها و آوازهای ناهمگون

***

کبوتران خاکستری همه جا را پرمیکنند

و عابران پیرخسته از سکوت

کلمات را تکرار میکنند

تکرار میکنند

آنچه را که هزار بار گفته اند

و گوش میدهند به آنچه که هزار بار شنیده اند

درآنسوی پرچین اما

رویاهای رنگین می رویند

برشاخه های نهال های جوان

و هزاران پرنده نا همرنگ

آسمان را درنغمه هایی تازه غرقه میسازند

انقلاب - کریس دوبرگ خواننده ایرلندی - ترجمه و کلیپ از زری اصفهانی

2010-05-29T14:57:00.000-07:00

انقلاب

آوازي از
كريس دبرگ
خواننده ايرلندي
ترجمه از دکتر زري اصفهاني

بیدار شوید دوستان
نوري از پنجره پيداست
ميشنوم كه كسي به در مي كوبد
صدا هايي در خيابان است
و صداي گام هايي كه ميدوند
و نجوا ميكنند كلمه انقلاب را
مرداني از دره ها مي آيند
كشتي ها ي بلندي كه در ساحل لنگر آندا خته اند
مردان نور با خود ميا ورند
در سياهي شب
همانگونه كه نجوا مي كنند در با د
كلمه انقلاب را
تفنگ مر ا بياور و مشتي نقره
كنار دريا جمع خواهيم شد براي نبرد
سال ها ي زيادي گذشته است
و اشك هاي بسياري ريخته شده است
ما پيش از اين شكست خورده ايم
و اينك نبرد تازه اي را آغاز ميكنيم
وقتي كه توپ هايمان به غرش در آيند
و فرياد كنند
كلمه انقلاب را
مراقب وبيدار باش
آماده گرفتن علايم باش
بسياري درميان ما هستند كه نور را نديده اند
ما بايد كلمه را به همه مردم اين سرزمين برسانيم
تپه به تپه و كوه به كوه برو
زيرا كه اينك زمان در اختيار ماست
تا آتش را روشن كنيم
آتش را روشن كنيم
آتش را روشن كنيم
بيائيد مراقب جاده باشيم امشب
از روي تپه سنگي
درزير پوشش تاريكي
بايد كه پشت خط ها بنشنيم
و مرداني را كه سرزمين ما را دزديدند گرفتار كنيم
براي ساليان سال كه بر ما حكومت كردند
شليك مي كنيم درست بين چشم هايشان
آتش را روشن كن
آتش را روشن كن
آتش را روشن كن
آنها از طريق آن خواهند ديد

MORNING GLORY- برای مجید توکلی و دیگر هم بندان قهرمانش درسیاهچال های دژخیم

2010-05-28T18:22:00.000-07:00

ترا ترسیم کرده ام

نیلوفری شکفته بر دیوار ی شکسته

همچون آسمانی آبی

که ویرانی زمین را می پوشاند

ویا

شکوهی صبحگاهی

و کمانی از زیبایی

پل زده پیروزمند

دربرابر فرسودگی غم انگیز خاک

روئیده بردیوارشکسته دخمه ای تاریک

با چهره ای گشاده تراز جویبار

انگار که قلب آسمان است

ویا چکه ای از اقیانوس

ترا ترسیم کرده ام

نیلوفری به معصومیت آبها

شکفته بردیواره ای شکسته و غمناک

پل زده از پلشتی زمین

و تاریکی خاک

تا رودخانه های مواج ستارگان

و باغهای آبی آسمان
***********

مورنینگ گلوری نام انگلیسی نیلوفر است و به معنای شکوه صبحگاهی است

برف برف - برف - زری اصفهانی

2010-01-14T23:26:00.000-08:00

برف برف برف

زری اصفهانی

دوشعر کوتاه - زری اصفهانی

2010-01-10T21:19:00.000-08:00

هنوز هم مسافرم
شهرها ، منزل گاه های نیمه وقت
خیابان ها ، گذرگاه های کوتاه
ایستگاه ها، آغاز های دوباره
قطار ها که بی سکون میگذرند
ومن چه مسافر غمگینی بوده ام
که مبهوت از پنجره ها به خیابان ها
و کوچه ها
وگذرگاه ها جشم دوخته ام
در کدام نقطه سفر به پایان میرسد
درکدام نقطه گام های من زمینی آشنا را لمس خواهد کرد
کجا خانه ای خواهم یافت
خانه ای که دوستش بدارم

**********
گفتم که دیگر شعر نمی گویم
و سقف آسمان منجمد شد
و ستاره های همگون به خواب رفتند
و ماه با بادهای سر د سفر کرد
و جنگل در پرده های سفید آرام گرفت
و زمزمه جویباری که به آن می اندیشیدم متوقف شد
و پرنده ای دردرون من خاموش شد

گفتم که دیگر شعر نمی گویم
و جهان در انتهای افق به انتها رسید

WHEM MOON RISES زری اصفهانی

2009-12-17T21:10:00.000-08:00

وقتی که ماه
از تپه های برفی طلوع میکند
قلب من از ستاره های تازه
وشاخه های نازک قندیل ها
پرمیشود
قلب من از چراغ های رنگی
و بوی عطر تن کاج ها
پرمیشود
و قلب من د ر خلوتی که هیچکس سراغ ندارد
گیتار کوچک خود را برمیدارد
و درزیر سایه آرام ماه
می نشیند
و آنگاه
دسته دسته کبوترها
از لابلای ابرها
پرمیکشند
و روی شانه های درختان کاج
می نشینند
و قلب من گیتار میزند
گیتار میزند
گیتار میزند
وقتی که ماه
از تپه های برفی طلوع میکند
وقلب من
از بوی عطر تن کاج ها
پرمیشود
وقتی ....

A NOVEMBER DAY - زری اصفهانی

2009-11-26T10:17:00.000-08:00

با فنجانی چای به ایوان میروم

بدیدار آخرین پرتوهای آفتاب

اینجا دیگر چیزی نیست
تا اندیشه های مرا تاریک کند
تنها نوامبر پیر است
نشسته درآفتاب کمرنگ
خیره بر انبوه برگهای خشک
ودرختان برهنه

گویی که گذرگاه رفتن اش را می نگرد
تا بیابان های برفی درچشم انداز دور

آسمان درخشان است
و برشاخه های درختی که نامش را نمیدانم
چند برگی هنوز زنده است
ویک پرنده که گویی زمان را ازیاد برده است
وبا اوازش آسمان را دلگرم میکند
****
میخواهم شعر ی بنویسم
از آفتاب
و درختان کاج که مایوس نمیشوند
و مرگ را باور نمی کنند

دسته ای سار بالای سرم می چرخند
و بازهای مغرور بدنبالشان
میدانم که باز لانه ای ویران شده است

درآن کوچه ناشناس
از من تنها درخت می پلی برجای ماند
و چند بوته گل یاس
***
فنجان چای تهی گشته است
تاریکی آغاز شده
و آفتاب به سفر رفته است

برمیخیزم
با یک خط شعر برروی دفترم
"جهان تنها گذرگاهی است ازمیان درختان برهنه
و برگهای خشک
تا بیابان های برفی درچشم انداز دور"

شاید که سنگ باشم -زری اصفهانی

2009-11-19T20:46:00.000-08:00

شاید زسنگهای بیابان هایم
و ریگزارهای ساحل یک رود خشک
ویا شاید
ازصخره های بلندم
آنجا که رودخانه ها آغاز میشوند
و لابلای سنگ ها آهسته و صبور گذر میکنند
شاید که از غبار صحراباشم
که یکروز همراه باد
از دوردست زمان ها رسیده ام !
شاید که گردباد ی
یکشب مرا میان برگ درختی
با خود زکهکشان گمشده ای
آورده است

شاید ولی ستاره تنهایی هستم
افتاده از مدار
و می چرخم
برگرد شهرها و کوچه ها و خیابان ها
درغربت غریب غروبی غمگین

و شاید هم
یک شاعرم
که سرنوشت مرا آسمان
با ابروباد و ماه و شب و جویبار
یک جا نوشته است
و من گاهی
درلابلای برگهای درختان
پنهانم
و گاهی
با باد و ماه و رود سفر میکنم

و یکشب هم
مهتاب از دریچه چشمانم
درمن حلول کرد
وقتی که ماه شدم
و درمیان حریری آبی
بالای شاخه های درختان کاج
غمگین به خواب رفتم
و ازآن پس
همراه یک پرنده بی نام
بر بام خانه ام
در کوچه های خاکی آن شهر دوردست
درخوابهایم
پرواز میکنم
و آواز میخوانم

آری
شاید که سنگ باشم
سنگی که از فراز کوه بلندی
لغزیده است
دردره ای که برف برآن می بارد
و برف برآن می بارد
و برف برآن می بارد
........

شب رسیده است

2009-10-06T09:27:00.000-07:00

حالا شب رسیده است
با سایه های تیره اش برشاخه های کاج
با پرندگانی که بسوی لانه هاشان پرمیکشند
با ابرهایی برنگ بنفش
و پیرزنی که سگ کوچکش را کشان کشان به خانه می برد
و با تنهایی من که گسترده تر ازشب دامنش را می گشاید
نه پرنده ام که به لانه ام بازگردم
نه درختی هستم ایستاده درابهام غروب
نه سگی دارم و نه صاحبی
تنها یم وبیگانه
مثل باد مهاجری که کوچه کوچه و اندوهگین میگذرد
مثل قمری تنهایی که روی آخرین شاخه کاج هنوز میخواند
مثل آبی که زمزمه کنان میرود
بی آنکه بداند به کجا
تنها میدانم
که شب رسیده است
و تنهایی من
گسترده تراز شب است
ومن شاعر ی آواره ام که درمیان با د ودرختان می چرخد

خوشه های ګندم

2009-10-03T18:35:00.000-07:00

هنوز درمزارع آفتابی گام میزنم

با خوشه های گندمی

که از نگاه تو دزدیده ام

وبا شاخه های ګل ارغوان

که نا بهنگام

درگلدان های پاییزی

ګل داده اند

و خورشید های غروب را درخود پنهان کرده اند

دیدارت فوجی از چلچله ها ست

که صدای پروازشان

ایوان های صبحگاهی را

به وجد آورده است

و شادی های خفته را

هراسان بیدار کرده است

به تازګی دانه های برف فرو می بارم

برقله های شب

و روان میشوم

درسراشیب دره های صبح
با جویباری از ستاره ها
وزمزمه نیلګون پرندګان نور

آواز پسری باهفت قلب - شعرا ز گارسیا لورکا - ترجمه زری اصفهانی

2009-09-30T13:52:00.000-07:00

هفت قلب

قلب هایی هستند که من دارم

اما قلب من درمیان آنها نیست

در کوهسار بلند مادر

جایی که من گاهی بدرون باد میدوم

هفت دختر با دستهای دراز

مرا درمیان آینه هاشان دراطراف گرداندند

من راهم را درمیان این جهان آواز خوانده ام

با دهانم و هفت گلبرگ اش

قایق های ارغوانی رنگ من

بدریا افکنده شدند بدون هیچ بادبان و پارویی

من درچشم اندازهایی زندگی کرده ام

که دیگران صاحبانش بودند

ورازهایی را که درگلویم حمل میکردم

وبرمن مجهول بودند

گشوده شدند

در کوهساران بلند ، مادر

جایی که قلب من برروی پژواک هایش افراشته میشود

در کتاب خاطرات یک ستاره

من گاهی به درون بادها میدوم

هفت قلب

قلب هایی هستند که من دارم

اما قلب من میان آنها نیست

ګاهی که میخواهم شا عر باشم

2009-09-24T10:28:00.000-07:00

کوهسار باش

آنجا که عقابان لانه دارند

وچوپانان هی هی کنان میگذرند

خیس باران ها وآوازهای شفاف

سپیده دم باش

و یا نیلوفران صبحدم

تابناک و لبریز از بوسه های ابر

و یا خوشه ای انګور

که آفتاب را درخود تخمیر کرده است

ویا جویباری صاف

که آسمان واژګونه را بردوش می برد

مسافر راه های دور باش

با دست چینی از ستاره ها

و آوازی از پرنده های بی خانمان

باغ داودی های بنفش باش

و یا برګی پاییزی

دردامن باد

تا من به جستجویت بیایم

ګاهی که میخواهم شاعر باشم

قصه ابر وګل سرخ

2009-09-22T16:31:00.000-07:00

من ګریستم ُ
ګریستم
ګریستم
تا تو روی ساقه بشکفی
من فرو چکیدم از فرازها
قطره قطره خسته درمیان خاکها
تا تو روی شاخه ها فرا شوی
باستاره ها و آسمان دور آشنا شوی
اینک ای تمام اشک های من
درمیان برګهای سبز تو
رسم روزګار غیر از این نبود
من به خاکها فروشوم

تا تو سوی اوجها فرا روی
ای شکفته سرخ ګل
ګرچه قطره قطره من فرو چکیده ام به خاک
تو شکفته ای میان ساقه های سبز
شاد و تابناک
ګرچه من ګریستم ګریستم ګریستم
هرچه را که داشتم
لیک تو ګل امید روزهای نو

خنده زن ! بروی ساقه های سبز خود میان باغ

تناقضات

2009-09-15T11:46:00.000-07:00

خب دوستان ! من برگشتم سرجایم بعد از مدتی فتور و فتر ت بدلایل مختلف که یکی هم خرابی کامپیوترم و نداشتن یک پروگرم خوب فارسی بود. که خوشبختانه توانستم این یکی معضل را برطرف کنم و صفحه اصلی وبلاگ همچنان مثل سابق متنوع خواهد بود با لینک های انتخابی شامل مقاله ها و بحث ها و اخبار و نوشته های خودم که دراین صفحه یعنی آنسوی شب خواهم نوشت من دراین مدت کم نویسی داشتم بیشتر فکر میکردم . مرحله عجیب و غریب و حساسی است در صحنه سیاسی ایران و هرآنکس که قبایش درهرحدی به سیاست آلوده شده باشد نمیتواند از این صحنه غریب و پر تناقض و درضمن پر حماسه و شور وشوق جدا بماند تاسف بزرگ برای من به عنوان یک تبعید ی بیشتر این است که دورم از صحنه اصلی مبارزه که مسلما داخل ایران است .این دور ی باعث میشود که نشود بدرستی مسایل را دید و قضاوت کرد و جبهه خود را تعیین کرد درایران مردم درصحنه جنگ هستند به معنای واقعی کلمه روزبه روزباید تاکیتک های تازه را بکار بگیرند باید یک جنگ و گریز دایمی را درهمه صحنه ها به پیش ببرند باید همه یا روی پشتبام ها باشند و یا درخیابان ها و یا درزندان ها و پشت در زندان ها و یا درشکنجه گاه ها .اینهمه تلاش و تقلا برای ما که درسکوت کوچه های بیخبر کشورهای غربی به زندگی خود مشغولیم مثل تصاویر فیلم های سینمایی میماند مسلم است که ما از دیدن فیلم های سینمایی هم متاثر میشویم می گرییم و می خندیم و خوشنود و غمگین میشویم ولی همچنان مسلم است که ما خود درصحنه نیستیم نه در حال فرار یم ونه درزندانیم و نه درعزاداری و این است که ما درذهنیت خود زندگی میکنیم درذهنیت خود تحلیل و تفسیر می کنیم و درذهنیت خود انتقاد می کنیم و محکوم می کنیم و شعار میدهیم و این نوع جنبش را رد می کنیم و آن نوعش را تائید میکنیم و به این یکی ایراد میگیریم و حتی گاهی آنکس را هم که درخیابان کشته شده است و به عنوان شهید از او نام می بریم سعی میکنیم که به نوعی از اعتقاد خودش جدایش کنیم و به اعتقاد خودمان اورا بچسبانیم . و البته هم همیشه خودمان را طرفدار مردم ایران می دانیم .مردمی که درخیال ما زندگی میکنند ونه در واقعیت . مردمی که ما میخواهیم آنطور که ما دوستداریم باشند و نه اینگونه که هستند ما با آن مردمی هستیم که ایده آل مایند و طرفدار مایند و نه مردم کوچه وبازاراینها تناقضات ما تبعیدیانی است که سالهای سال از ایران دور بوده ایم .ما درگذشته زندگی میکنیم و فکر میکنیم و همانی هستیم که سالیان سال پیش بوده ایم و میخواهیم که دیگران هم مانند ما باشند و وقتی نیستند بهم می ریزیم و نگران میشویم و آنچه را هم که حتی سالها میخواستیم و آرزو میکردیم والان جلوی چشممان می بینیم که هست و درحال رشد است را رد میکنیم و باز منتظر آن ایده آلی هستیم که میخواستیم و وجود ندارد یعنی هنوز هم نقدر ا گذاشته و به نسیه ای درچشم انداز نا پیدا دل بسته ایمنقد امروز صحنه سیاسی ایران جنبشی است که همه اقشار مردم را دربردارد ولی اصلاح گرا است و رهبرانشان کسانی نیستند که ماقبول داریم ویا داشتیم ، نسیه ما جنبشی انقلابی و زیر ورو کننده است با ارتشی مسلح و برانداز که تنها یک ایده خام است و خارج از صحنهبدنبال آن نسیه ما داریم این نقد را از دست میدهیماینها فکر هایی بود که من داشتم با خودم میکردمجنبشی جدی درایران وجود دار د و روز به روز اقشار بیشتری به آن می پیوندند . جنبشی میلیونی است وملی است یک ظرف بزرگ که همه درآن جا میگیرند .کرد و لر و ترک و فارس و بلوچ شمالی و جنوبی و شرقی و غربی مومن و کافر و مسیحی و یهودی و بهایی و سنی و شیعه روشنفکر و کارگر و دانشگاهی و بازاری .این چیزیست که وجود داردو همه متفق القول اند که واقعی است و ساختگی نیست و از خارج نیامده و دست این قدرت و آن قدرت خارجی درآن نیست .عده ای به رهبران آن انتقاد دارند که خودشان روزی درسر سرکوب بوده اند ولی این رهبران الان درزندان اند و یا درمعرض دستگیری اندما میخواهیم چه بکنیم؟چون با آن رهبران اختلاف داریم و قبولشان نداریم کنار بکشیم؟ خودمان را جدا کنیم ؟ رنگ سبز را تحریم کنیم؟ و فقط نظاره گر صحنه ها باشیم ؟اینها همه فکر هایی بود که من با خودم میکردم . البته هیچ انسانی بتنهایی نمیتواند برای خودش این نمونه معضلات اندیشگی را حل کند ولی حداقل بازکردن صورت مساله و معضل موجود میتواند قدم اول باشدآیا این تناقضات واقعی هستند ؟ یا اینها زاده ذهن من هستند؟ آیا ما ایرانیان خارج از کشور خودمان را از مردم جدا نکرده ایم؟ آیا با همه آنچه درتوانمان هست درکنا رآنها هستیم ؟ آیا اساسا بدلیل اینکه صحنه دردست کسان دیگریست که ما دوستشان نداریم باید دل از سیاست برکند و کنارکشید و رفت سراغ کاردیگری؟ مثلا اگر کارنویسندگی و شاعری و وبلاگ نویسی میکنیم آنرا تعطیل کنیم و دیگر ننویسیم و نگوییم و نسراییم و یا زمینه نوشتن و شعر مان را تغییر دهیم و آنرا غیرسیاسی کنیم ؟ خب اینها همه افکاری بود که من داشنم و هنوز هم البته دارم وهنوز هم فکر میکنم که هستند دیگرانی که به نوعی خودشان را فعال سیاسی میدانند درگیر این اندیشه ها هستندجای ما کجاست ؟کروبی برای شرکت درروز قدس یعنی آخرین جمعه ماه رمضان فرا خوان داده است . حالا هزاران پوستر و اعلامیه درایران دارد پخش میشود باز شور و شوق و حرکت و شعار نویسی و جنب و جوش شروع شده است . مسلم است که دوباره یک راهپیمایی وسیع خواهد بود و مسلم است که درگیری خواهد بود و عده ای کشته میشوندمسلم است که رهبری این جریان دردست اصلاح طلب هاست و فراخوان از طرف آنهاست و شرکت کنندگان هم به اعتبار آنها شرکت خواهند کردعده ای میگویند این حرکت درست نیست چون باز با رهبری یک عده آخوند و اصلاح طلب معتقد به اسلام و با شعارهایی درجهت حفظ نظام است و نباید درآن شرکت کرد وبه تبلیغ برای آن پرداختعده ای میگویند هرچند این فراخوان از طرف معتقدان به همین نظام است و یک روز مذهبی است و شعارها هم خود به خود درچارچوب مذهب و روز قدس خواهد بود ولی با این وجود بدلیل ماهیت این حرکت که درخودش ضدیت با جناح حاکم یعنی خود خامنه ای را دارد و بیشترین شعار بیشک باز مرگ بردیکتاتو ر و احتمالا مرگ برخامنه ای خواهد بود باید این حرکت را تایید کرد و آنرا تبلیغ نمودعده ای میگویند که رادیکال ها و وابستگان به سازمان های سیاسی سرنگونی طلب و رادیکال هم درداخل مردم هستند و آنها از این فرصت برای شعارها ی خودشان استفاده خواهند کرد البته هرچند که آن شعارها فراگیرنیست ولی بتدریج میتواند جانشین شعارهای معمول شودعده ای میگویند اینکه مردم بدنبال کروبی و موسوی هستند بدلیل ضدیت این جناح با خود خامنه ایست و مردم موسوی و کروبی را میخواهند تا زمینه تغییرات اساسی را با آنها شروع کنند و حتی اگر موسوی ویا کروبی به ریاست جمهوری رسیده بودند تازه سرآغاز اعتصابات و تظاهرات بود و جنبش درآن شرایط که زمینه سرکوب کمتر میشد تازه شروع میشدیعنی این حرکت ها تازه آغاز یک ماجرای جدیست وبهمین دلیل باید برای موفقیت آن و جلو بردن آن تلاش کرد که البته نظر خود من به این تحلیل نزدیکتر است .
من دراین مرحله فکر میکنم که جنبش سبز یک آغاز است یک بستر است و یک ظرف .دراین ظرف میشود هرگروهی با هرعقیده ای شرکت کند و در پیشرفت آن تاثیر بگذارد چون این حرکت بسمت هرچه عمیق تر شدن و جدی شدن میرود و مسلما درچشم انداز آن و درروند رشد آن پدیده های تازه تری شکل خواهند گرفت وهر نیرویی میتواند در پروسه ایجا د آن پدیده ها نقش خودش را بازی کند و آنرا بسرانجام بهتر ی برسانداینها بودند مقداری از افکاری که من با خودم داشتم و البته هنوز به سرانجام نرسیده اندتا بعد

توفنجون طلا بودی و افتادی زدستم- زنده یاد ویګن

2009-09-15T09:27:00.000-07:00

یک قصه

2009-09-14T10:38:00.000-07:00

این قصه با یی میل بدست من رسیده است و نویسنده آن مشخص نیست

يكي بود يكي نبود مردي بود كه زندگي اش را با عشق و محبت پشت سر گذاشته بود .وقتي مرد همه مي گفتند به بهشت رفته است .آدم مهرباني مثل او حتما به بهشت مي رفت.

در آن زمان بهشت هنوز به مرحله ي كيفيت فرا گير نرسيده بود.استقبال از او با تشريفات مناسب انجام نشد.دختري كه بايد او را راه مي داد نگاه سريعي به ليست انداخت و وقتي نام او را نيافت او را به دوزخ فرستاد.

در دوزخ هيچ كس از آدم دعوت نامه يا كارت شناسايي نمي خواهد هر كس به آنجا برسد مي تواند وارد شود .مرد وارد شد و آنجا ماند.

چند روز بعد ابليس با خشم به دروازه بهشت رفت و يقه ي پطرس قديس را گرفت:

اين كار شما تروريسم خالص است!

پطرس كه نمي دانست ماجرا از چه قرار است پرسيد چه شده؟ابليس كه از خشم قرمز شده بود گفت:آن مرد را به دوزخ فرستاده ايد و آمده و كار و زندگي ما را به هم زده.

از وقتي كه رسيده نشسته و به حرفهاي ديگران گوش مي دهد...در چشم هايشان نگاه مي كند...به درد و دلشان مي رسد.حالا همه دارند در دوزخ با هم گفت و گو مي كنند...هم را در آغوش مي كشند و مي بوسند.دوزخ جاي اين كارها نيست!! لطفا اين مرد را پس بگيريد!!

وقتي رامش قصه اش را تمام كرد با مهرباني به من نگريست و گفت:

((با چنان عشقي زندگي كن كه حتي اگر بنا به تصادف به دوزخ افتادي... خود شيطان تو را به بهشت باز گرداند))

کجا ایستاده ام

2009-09-12T09:47:00.000-07:00

برای نوشتن یک اصل مهم وجود دارد و آن این است که بدون توجه به خواننده ونظرات خواننده وبرداشت دیګران باید نوشت به این خاطر البته اینترنت جای جالبی برای نوشتن نیست چون بلا فاصله با هرنوشته ای مواجه میشوی با نظرات ویی میلهای مخالف وموافق که ګاهی هم ترا از نوشتن بکلی مایوس و زده میکنند ولی اینهم یک واقعیتی است که با هرنوشته ای دردنیای اینترنت باید منتظر عکس العمل های دیګرانی باشی که با آن نظر موافق نیستند و یا آنرا مناسب شرایط روز نمیدانند و چنین و چنان
واما درسایت های مختلف این روزها بحثی هست به اسم کجا ایستاده ایم که با مقاله آقای اسماعیل یغمایی شروع شده است و چند مقاله تاکنون دراین رابطه منتشر شده است که میتوانید آنها را در وبلاګ دریچه زرد اسماعیل بخوانید
آنچه من از آن مقاله اسماعیل فهمیدم سیوال مشخصی بود برای همه آنهایی که تحت نام اپوزیسیون خارج از کشور جمهوری اسلامی تعریف میشوند اعم از سازمان ها و احزاب و ګروه ها و افراد
صحبت سر این است که دررابطه با جنبش درون ایران یا جنبش سبز که از انتخابات شروع شده است و روز به بروز اوج میګیرد و عمیق تر میشود و ابعاد تازه ای به خود میګیرد چه موضعی باید ګرفت و درعمل مشخص چه باید کرد
نویسنده درآن مقاله معتقد است که رهبری این جنبش بدست نیروهای رادیکال و یا سرنګونی طلب و یعنی همان اپوزیسیون کلاسیک خارج از کشور نیست و دلایل مشخصی هم دارد که قابل قبول است زیرا همه فیلم ها و تصاویر و هرچه از تظاهرات و حرکت های جنبش درداخل ایران موجود است نشاندهنده این است که نیروی اصلی این جنبش را کسانی تشکیل میدهند که درانتخابات شرکت کردند و رای دادند . به چه کسانی رای داده بودند؟ به موسوی و کروبی و بعد چون این دو کاندید بدلیل تقلبات ګسترده انتخاب نشدند رای دهندګان برای اعتراض به خیابانها ریختند که مسلما برنامه ریزی شده بود و از طرف همان ستادهای انتخاباتی ارګانایز شده بودند البته دیګرانی هم که رای نداده بودند و معتقد به رای دادن نبودند از همین فضا استفاده کردند و آنها هم به خیابان ها ریختند ویعنی یک طیف رنګارنګ از چپ وراست و اصلاح طلب ورادیکال وکمونیست وغیره البته پشت سر پرچم های سبز و شعارها ی سبز حضورشان را درخیابان ها و مخالفت شان را با احمدی نژاداعلام کردند بعدا با موضع ګیری مشخص خامنه ای درنماز جمعه و حمایت علنی اش از احمدی نژاد این جنبش رادیکال تر شد وخود خامنه ای را هدف قرارداد دربالا هم نیروها وسران جمهوری اسلامی دودسته شدند یک عده طرف خامنه ای را ګرفتند و یک عده طرف موسوی و کروبی را و بتدریج جنبش درسطح وسیع تری ګسترده شد و درضمن که خواسته های جدی تر ورادیکال تری را هم مطرح کرد
جنبش سبزیک جنبش رفورمیستی است ومیخواهد درچارچوب مبارزات قانونی حرکت کند بدین معنا که تا کنون حتی یک مورد استفاد ه از سلاح ویا حتی شعار مسلح شدن درآن نبوده است
جنبش سبز یک جنبش ملی است و اقشار ګوناګون مردم از همه طبقات درآن شرکت داشته اند
هدف و شعار اصلی درا ین جنبش دموکراسی است به این معنا که خواستار آزادی انتخابات - آزادی مطبوعات و اینترنت وآزادی همه زندانیان سیاسی است
بیشتر ین کسانی که دراین جنبش فعلا نقش رهبری دارند وفعال اند موسوی و کروبی و خاتمی درداخل ایران و سازګارا و اکبر ګنجی ونظایر اودرخارج از ایران اند
فراخوان ها برای تظاهرات ها ومراسم از طرف این افراد تا کنون صادر شده است
همه اصلاح طلبان پیر وجوان و همه احزاب اصلاح طلب مثل نهضت آزادی -تحکیم وحدت - حزب مشارکت ومجاهدین انقلاب اسلامی و ګروه های زنان و نظایر آن دراین جنبش هستند
تا کنون هیچ نشانه ای از نقش اپوزیسیون خارج کشورو یعنی سرنګونی طلب به جز نقل اخبار دراین جنبش دیده نشده است یعنی درسطح رسانه هاو اینترنت مطرح نشده است
بنابراین اګر بخواهیم با واقع بینی به این جریان نګاه کنیم جریانی است رفورمیستی و نه سرنګونی طلب به معنای کلاسیک آن -میخواهد به مرور و با تظاهرات ونافرمانی های مدنی ونه روش های رادیکال ونظامی جنبش را به جلو ببرد - میخواهد خامنه ای و جناح تند روی حکومت را خلع قدرت کند و اصلاح طلب ها با تجدید نظر درقانون اساسی روی کار بیایند
بنابراین ادعای اینکه این جنبش یک جنبش براندازی ویا سرنګونی طلب است و جنبش مردم است ونه موسوی و کروبی و چنین ادعاهایی درست نیست ومارا به بیراهه خواهد برد
البته این واقعیت هم هست که مردم بدلیل شرایط بسته اقتصادی و سیاسی - فقر و سرکوب میخواهند که شرایط را تغییر دهند ولی درضمن همین مردم میخواهند که با حداقل ضرر وزیان وتلفات وزندان و اعدام اینکار انجام شود وبه همین دلیل هم هست که بعداز سرکوب شدیدی که رژیم آغاز کرد وزندانها و شکنجه ها و تجاوزها دیګر تظاهرات میلیونی مثل روزهای اول دیده نشد و آن توده های وسیع به خانه هایشان برګشتند
ولی اینهم واقعیت است که این جریان مخالف دراعماق جامعه کارخودش را میکند وهرچند درخفا ولی آرام نمی ماند آنچه که دراین دو-سه ماهه بواقع روشن شد این بود که اکثریت مردم با نظام سرسازګاری ندارند و خواهان تغییر هستند
ولی اینکه باورکنیم که درچند ماه و یکسال و دوسال کار این رژیم پایان می یابد تصور بیهوده ایست
جنبش ادامه می یابد و دستګیری ها و اعدام ها وشکنجه ها آنرا خفه نخواهند کرد و اینکه آینده چه خواهد شد و رژیم با چه مکانیسمی پایان خواهد یافت و آیا مردم دراین مسیر به روش های رادیکال تر روی خواهند آورد وبه ګروه های سرنګونی طلب و سازمان هایی که معتقد به مبارزه قهر آمیزند خواهند پیوست یانه را آینده نشان خواهد داد و بهیج وجه الان قابل پیش بینی نیست بخصوص برای کسانی که درخارج از ایران فقط خبر ها را میخواهند و ازروی خبرها میخواهند تحلیل کنند و آینده را پیش بینی کنند یا رقم بزنند
و اما اینکه ما ( یعنی سرنګونی طلب ها ورادیکال های کلاسیک ) دربرابراین جنبش کجا ایستاده ایم یعنی چه موضعی داریم وباید داشته باشیم؟ منظور از ما کسانی هستند که هنوز نمیدانند چه موضعی باید داشته باشند و درمجموع افراد مستقل سرنګونی طلب مورد نظراست
جنبش اصلاح طلبی یک حرکت رو به جلو است -زیرا هدف نهایی آن دموکراسی است خواست ما درهمه این سالها ی مبارزه چه بوده است ؟ آیا غیراز این بوده است؟ بنابراین ما درکنار این جنبش باید باشیم وباهرایده و عقیده ای که داریم باید ازآن حمایت کنیم
حتی اګررهبران آنرا دوست نداشته باشیم ولی مسلما شعارها را دوست داریم و مسلما افشاګریهای همان رهبران رابرعلیه حکومت دوست داریم و مسلما جنب وجوش واعتراض و مخالفت و به خیابان ریختن مردم را دوست داریم همه اینها چیزهایی هستند که ما سالها منتظرش بوده ایم و سالها برایش تبلیغ وکارکرده ایم بنابراین به این بهانه که این جنبش اصلاح طلبی است و مسلح نیست ورهبرانش جز، همین نظام بوده اند نباید مارا درمقابل آن قراردهد نباید مارا منفعل کند اتحاد با جنبش سبز برای همه مبارزان قدیمی مثل یک قرارداد نانوشته است یک پیمان صلح است با کسانی که درګذشته خودشان راس امور بوده اند و راس سرکوب و لی درشرایط فعلی ما تشخیص میدهیم که کارشان به نفع کشور وبه نفع مردم است و بنابراین با آنها متحد میشویم تا برای مینیم های مورد قبول درکنارشان قرار ګیریم تا جایی که برای این مینیمم ها یعنی دموکراسی و آزادی و انتخابات آزاد هستند ما با آنها هستیم و کارشان را تایید میکنیم و برعلیه شان موضع نمی ګیریم
مسلما این یک اتحاد مرحله ای است وقتی دموکراسی بوقوع پیوست هرکس و هرحزب و ګروهی میرود بسراغ خواسته های خودش وتبلیغ این خواسته ها وواګذاری چګونګی حکومت به خود مردم که دریک انتخابات بواقع آزاد تصمیم بګیرند که چه حزب و ګروهی را میخواهند درقدرت قرار دهند
بنابراین اګر موضع شخص مرا بخواهید بدانید چنانچه بعضی د وستا ن آنرا به من متذکر شده بودند وخواسته بودند که من هم مطلبی بنویسم من درکنار جنبش سبز هستم با شعار دموکراسی و حکومت قانون - کارمن تقویت این جنبش در برابر حکومت سرکوبګر است - حمایت از زندانیان سیاسی این جنبش است وحمایت ازتظاهرات آن درهرجا - نقل اخبار وشعارهای آن وبرنامه های آن وهرآنچه که میشود از راه دور وخارج از ایران برای این جنبش انجام داد را وظیفه خودم میدانم و فکر میکنم که وظیفه همه فعالین سیاسی خارج از ایران هم همین باشد حالا هرعقیده و اندیشه ای داشته باشند مهم نیست مهم این است که مردم ایران در شرایط فعلی هیچ ظرف دیګری به جز این جنبش (باهمه نکات مثبت و منفی اش) ندارند و اجبارا باید در این ظرف حرکت کنندوبا همین رهبری وشعارها و شرایطی که هست بنابراین برای بودن درکنار مردم باید درکنار این جنبش باشیم وچارچوب یک اتحاد را با آن را برای خود تهیه کنیم

2009-09-08T10:33:00.000-07:00

باز ګشته ام
خیس و خسته
از بارانی تند
تا انتهای ابرها رفته بودم
تا انتهای افق
سفرکرد ه بودم درآسمان ها
و زمین را نګریسته بودم ازدورها

تنها ګورها را دیدم
که هر ثانیه می روییدند
با شمع های نیمه سوخته
ګلهای پژمرده
و قاب های مزین
به تصویر مردګانی که می خندیدند

ردیف بی انتهای تابوت ها

ایکاش پرچمی داشتم

2009-08-28T09:50:00.000-07:00

ای کاش منهم پرچمی داشتم
تا آنرا برفراز سرم

برمیافراشتم

و هلهله میکردم درسایه های رنګین

و آواز میخواندم درنورها و شمع ها
و پرده های پرآذین

آه که چه دورم چه دور
از همه زورق های شناور درآب
بسوی ساحل های رستګاری و آفتاب
و هیاهوی مناره ها
و موذنان سحرګاه ها
و امنیت تکیه ګاه ها
و دروازه های بهشت
و پیامبران معصوم ابدی
چوبانان چراګاه های سرنوشت
و آسمان های بی زوال

زمین می لرزد درزیر ګام هایم
و پله ها متلاشی میشوند
یک به یک
پله هایی که ازآنها فراز آمدم
تا جهان را بنګرم از بلندای برج ها
و دریچه های روشن

ایکاش آوازی داشتم
همآهنګ صدای طبل ها
و زنګ ناقوس ها
تا هلهله میکردم در میان بادها
و فریاد میزدم درمیان فریادها
ایکاش

چون نیک نظر کرد پر خویش در آن دید

2009-08-27T18:39:00.000-07:00

مدتی میشود که اینجا چیزی ننوشته ام . نه دستم و نه قلمم ونه قلبم هیچکدام مشتاق نوشتن نبوده اند. گاهی باید تنها سکوت کنی . وقتی آنچه درپیرامونت میگذرد دیگر قابل درک و هضم و فهم برای تو نیست . وآنقدر تناقضات و ناملایمات فراگیر شده اند که به جز سرگیجه نمیتوانی معنای دیگری برای آنچه در درون تو میگذرد بیابی . شاید این روزها فقط باید رویداد ها را نگریست و منتظر شد . اشتیاقی نه برای تائید و نه تکذیب و نه هورا کشیدن و تشویق و نه رد کردن و نقد نمانده است . آنچه میگذرد خارج از دسترس توست آنقدر دور و بیگانه با تو ست که نمیتوانی تاثیری چه منفی و چه مثبت درآن بگذاری . گاهی فقط به نوشته های دیگران خیر ه میشوی و هیچ معنای خاصی درآنها نمی یابی . آنچه میگذرد بسیار غم انگیز است و گاهی هم بصورتی دردناک مثل داستانی میماند که دارد به فصول پایانی خود نزدیک میشود . و قهرمانان داستان هرکدام به انتهای سرنوشتشان میرسند . داستان زندگی آدمهایی که به نوعی به هم پیوند داشتند و درمسیر ی طولانی هرکدام به راهی رفتند درانتهای داستان باز به نوعی راه رفته تکرار میشود و قهرمانان داستان پیر وخسته به هم میرسند درنقطه ای بیرون از محدوده داستان و بی هیچ ارتباطی با آنچه که درابتدای داستان میخواستند و به دنبال آن بودند. .
امروز اما عکس بالارا دیدم . و شعری که برروی ان نوشته شده است. چیزی دردرونم به هم ریخت . وحسی قدرتمند دوباره درمن روئید . برای نوشتن شعری ویا یادداشتی .

همه قصه ها پایان می یابند . همه آدمها میروند . تنها یک عکس میماند و نوشته ای برروی آن عکس . مثل سنگ گوری که جمله ای و یا شعری آنرا تزئین کند و خاطره ای از مرده را برای دیدار کننده زنده سازد. .

آیا سعید حجاریان خودش میتواند این عکس و این شعر را نگاه کند؟ آیا هیچگاه خواهد دانست که او و دیگرانی چون او چه ساختند درآن سالها و درعوض چه میتوانستند بسازند و نساختند و میتوانستند بکنند و نکردند ؟

سی سال گذشته است قصه طولانی این سالهای دردبار اندک اندک به پایان خود میرسد . پرده ها یک به یک گشوده میشوند رازها عریان میشوند گورها ی گمشده پیدا میشوند و مردگان وزندگان به سخن درمیآیند . همه چیز آشکار خواهد شد . قاضیان دادگاه های سالیان پیش خود متهمان دادگاه های تازه خواهند شد و آنان که برکرسی ها ی قدرت یله داده بودند وگورهای بیشمار قربانیان خود را از یاد برده بردند برصندلی ها ی اتهام و برتخت های شکنجه کشیده میشوند . به راستی به چه می اندیشند درآن لحظه های تاریک

آیا هرگز احساس پشیمانی خواهند کرد؟ آیا گذشته خود را به نقد خواهند کشید ؟ .

چقدر این عکس و این شعر میتواند آموزنده باشد . شاید تمام جهنم و بهشت انسان درهمین یک عکس و یک خط شعر خلاصه شده باشد . تاریخ درباره ما چه قضاوتی خواهد کرد؟ روزی که همه حقایق از زیر پرده های ابر ومه بیرون بریزند . روزی که همه قلب ها گشوده شوند و همه پدیده ها زبان باز کنند آنگاه چه کسانی آیا درآن روز شرمگین از گذشته خود سربزیر خواهند افکند ؟

روزی ز سرسنگ عقابی به هوا خاست/
واندر طلب طعمه پرو بال بیاراست/
بر راستی بال نظرکرد وچنین گفت:/
امروز همه روی جهان زیر پرماست/
براوج چو پرواز کنم ازنظرتیز/
می بینم اگر ذره ی اندر تک دریاست/
گربرسرخاشاک یکی پشه بجنبد/
جنبیدن آن پشه عیان درنظرماست/
...
بسیار منی کرد وز تقدیر نترسید/
بنگر که ازین چرخ جفا پیشه چه برخاست؛/
ناگه ز کمینگاه یکی سخت کمانی/
تیری زقضای بد بگشاد بر او راست/
بربال عقاب آمد آن تیرجگر دوز/
وز ابرمر او را به سوی خاک فروکاست/
برخاک بیفتاد وبغلتید چو ماهی/
وان گاه پر خویش گشاد ازچپ واز راست/
گفتا: عجب است این که زچوبی وزآهن/
این تیزی وتندی وپریدن زکجا خاست؟/
زی تیرنگه کرد وپرخویش براو دید/
گفتا: زکه نالیم که ازماست که برماست./
ناصرخسرو قبادیانی. شاعرتوانای قرن پنجم.

جهان زخمی

2009-08-20T07:22:00.000-07:00

دیګر این جهان زخمی را از یاد می برم
رهایش میکنم دربستر مرګ و تنهایی و درد
چون پزشکی که نومید و تلخ
از بستر بیمارش برمی خیزد
و سیګاری را آتش میزند
دراین کهکشان بی فرجام
بدنبال ستاره ای میګشتم
تا درتاریکی ها به او بنګرم
و صبح را تجسم کنم
چه بیهوده بودند سفرهای بسیار
ورویا های مکرر
خم میشوم از حصار باغچه کوچک
نه به آسمان مینګرم
نه به زمین
خبره در پرواز بی هدف حشره ای کوچک
که باد سرګردانش کرده است

دربرابر دروغ بایست - زری اصفهانی

2009-08-06T19:34:00.000-07:00

دربرابر دروغ با یست
با زخم های سرد ت
روئیده از نیزه های اندوه
و تنهایی گران
که چون بیابان
پهناور است و بی پایان
سخت و تیره و گرانبار
همچون قلعه های خاموش
که درغروب غمگین کوهساران می ایستند
خبره برافق های سرخ دور
بی هیچ سخن
هیچ امید و هیچ رویا
بی هیچ شادی و شگفتی
بی هیچ امروز وهیچ فردا
تنها به مرثیه باد گوش کن
و گام های تاریک و نمناک شب
که درسایه ها ی سبز
جلبک های دروغ را می رویاند
و کلاغان را
برفراز استخوان های مرده می چرخاند

دردورها اما
شفق های سرخ مغموم
گورستان خورشید های مرده
و ستاره های فرور یخته را بنگر

و حقیقت را از یاد مبر

دربرابر دروغ بایست
با سپر تنهایی ها و نومیدی ها یت
نگاه کن ماه را
که تنها برآسمان های شفاف می تابد
و جویباران صاف

تندیس ندای شهید

2009-07-21T18:09:00.001-07:00

نیم تنه ندا آق سلطان ساخته خانم پائولا اسلاتر برای شهرداری سان فرانسیسکو

روز شمارهای قیام مردم ایران برای آزادی - روز سی تیر

2009-07-21T15:24:00.000-07:00

عکس : نیروهای سرکوبگر درانتظار مردم ! - 30 تیر

امروز روز سه شنبه 30 تیرماه -21 جولای است . امروز هم درتهران تظاهرات بود . و خبراز دستگیری ها و زد و خورد و حتی کشتن یک نفربود. مردم برای سالروز قیام سی تیر سال 1331 درزمان دکتر مصدق به خیابان ها ریخته بودند بود

ایران هرروز در پوشش سبز بیشتری فرو میرود

جنبش سبز فراگیر میشود و از مرزهای ایران عبور میکند

عکس هایی از بعداد را درسایتی دیدم که جوان ها و کودکان با نوارهای سبز و علامت پیروزی نشان میداد - در برابر سازمان ملل اعتصاب غذا گسترده تر میشود و مرتب روشنفکران و هنرمندان و برندگان جوایز نوبل درآن شرکت میکنند. خبر حمایت رابرت رد فورد هنر پیشه قدیمی هالیود (- و دوتن از مدیران گوگل را هم دیدم

همه چشمها به ایران خیره است وهمینکه خبر تظاهراتی میشود درهمه سایت های بزرگ خبری ایران تیتر اول میشود

بعد از سخنرانی هاشمی رفسنجانی درنمازجمعه برداشت من این بود که خامنه ای کوتاه آمده است و هاشمی از طرف او مامور آرام کردن مردم شده است اما گویا این برداشت درستی نبود. دیروز در عید مبعث خامنه ای بطور واضح دربرابر رفسنجانی موضع گرفت و گفت"موفق نشدن نخبگان درامتحان عظیم نه تنها آنها را مردود نمی کند بلکه موجب سقوط آنها خواهد شد"

منظور او از این سقوط نخبگان چه بود؟

یا منظورش ادامه قیام در صورت عدم سرکوب آن ویعنی سقوط کل رژیم است و یا تهدید رفسنجانی به برکناری او از ریاست خبرگان رهبری و شورای مصلحت نظا م است

رفسنجانی هم هما نروز به مشهد رفت برای دیدار با روحانیون مشهد و صحبت درباره بحران سیاسی کشور

بهرحال هردوجناح در صدد بیرون رفت از وضعیت بحرانی ناگهانی که در ایران بوجود آمده هستند و هردوجناح برای تداوم همین نظام تلاش میکنند. ولی مسلما مردم با حرکت های به موقع و سنجیده وبودن درخیابان ها و مطرح کردن خواست های اصلی شان که در راس آن دموکراسی و آزادی است روز به روز عرصه را بر کلیت نظام تنگ تر میکنند

سرکو ب یا عدم سرکوب هیچکدام دیگر نمیتواند حرکت روبه جلوی آزایخواهی مردم را بگیرد . سرکوب تنها میتواند این پروسه را طولانی تر کند ولی جنبش توقف یا عقبگرد نخواهد داشت

خانواده های شهدا دارند برای روز چهلم ندا آماده میشوند و بعد از آنهم چهلم های دیگر و سالروزهای دیگر . بله خاموش کردن مردم دیگر به راحتی سالهای گذشته نیست

به اندازه هرایرانی راه حلی و ابتکاری وجود دارد مثلا این یکی که من الان دربالاترین دیدم
چرا در فيس بوک اوباما را اد نميکنيم و متمدنانه سيل اطلاعات و نظراتمان را برايش نميفرستيم ! facebook.com
6,5درميليون طرفدارانش نظرات ما را ميبينند و حد اقل لوگوهايمان ديده ميشود.من اوباما را اد دارم و ميبينم که مردم چه راحت برايش کامنت ميگذارند و با او در ارتباط هستند

روز شمارهای قیام مردم برای آزادی - 3 - زری اصفهانی

2009-07-17T19:17:00.000-07:00

سربازان حکومتی درزمان شاه و زمان حال

امروز 17 جولای

دیشب ساعت چهار بیدارشدم . میخواستم ببینم که نماز جمعه چه میشود و آیا به همان ترتیبی که مردم برنامه ریزی کرده بودند و روی آن حساب کرده بودند پیش میرود یا نه . روی اینترنت مدتی بدنبال رادیو و یا تلویزیونی گشتم که پخش مستقیمی از آن داشته باشد که البته نیافتم . روی سایت بالاترین مرتب پیام ها بالا می آمد و نشاندهند ه این بود که میلیون ها نفر دیگر هم درایران و درسرتاسر جهان میخواهند بدانند درتهران دارد چه میگذرد . اما متاسفانه هیچ رسانه ای درآن ساعت نبود که این درخواست را جوابگو باشد . تلویزیون سیمای آزادی مجاهدین را باز کردم مشغول نشان دادن یک سخنرانی از سال 58 ! بود تلویزیون صدای امریکا و بی بی سی هم که اصلا برنامه ای نداشتند . سایت پیک ایران باز نمیشد و بالاترین هم پس از چند دقیقه از کار افتاد . تنها خبری درسایت انگلیسی بی بی سی نشان میداد که هزارا ن هزار مردم درحال حرکت بسوی دانشگاه هستند . و از همین حالا ماموران حکومتی با گاز اشک آور و باطوم درصدد پراکنده کردن مردم هستند. بلاخره یک رادیو یافتم که ازایران صدا را میگرفت ورله میکرد .نه رادیو سراسری ایران و نه تلویزیون ان هیچکدام پخش مستقیم نداشتند !عجیب است که این بزرگترین نمازجمعه بعد ا ز انقلاب که به یکی از روزهای تاریخساز این قیام هم بدل شد هیچ پوشش درستی نه از طرف پوزیسیون ونه اپوزیسیون داشت .

درهرصورت هاشمی رفسنجانی سخنرانی معروف و پر شنوند و بیننده خود ش را ارائه داد . برداشت من این بود که سیستم دربرابر مردم کوتاه آمده است . یکی اینکه بعد از هفته های متمادی بلاخره رفسنجانی که بشدت از احمدی نژآد به خاطر افشاگریهایش دلگیر بود و به خامنه ای هم شکایت برده بود توانسته است برای نماز جمعه به دانشگاه بیاید ( چون بعید نبود که خود اور اهم در خانه اش تحت نظر گرفته باشند چون از یک حکومت کودتا چنین چیزی عقثلا برمیآید ) دیگر اینکه مطالبی را که عنوان کرد بوی مسالمت میداد و درجهت آرام کردن مردم بود .او اباطل انتخابات را به نحوی که موسوی و کروبی میگویند عنوان نکرد بلکه گفت که عده ای درمورد انتخابات تردید دارند و باید برای رفع این تردید ها تلاش کرد و از صدا و سیما خواست که امکان بحث و مباحثه را به دوطرف بدهد و خواست که از خانواده های قربانیان دلجویی شود و زندانیان آزاد شوند و تا جایی که امکانش هست به رسانه ها امکان فعالیت بدهند

درلابلای صحبت هایش البته مردم شعار میدادند و صدای شعار مرگ بردیکتاتور شنیده میشد.

مجموع سخنان هاشمی به ضرر مردم نبود و با تحلیل و تفسیرهایی هم که البته طرفداران موسوی به نفع خودشان از آن میکنند آنرا درکل مثبت و به ضرر خامنه ای میدانند. هرچند هاشمی از خامنه ای به عنوان رهبر انقلاب هم نام برد و گفت که باید ملت به نیروهای امنیتی و مجلس و نظام اعتماد کنند واعتماد های خدشه دار شده باید دوباره جذب شوند

حرکت مردم بعد از نماز و جمعیت عظیمی که درخیابان های اطراف درحال شعار دادن بودند و بخصوص شعارهای دولت کودتا استعفا استعفا و برادر شهیدم رایت رو پس میگیرم و نظایر آن نشان داد که هاشمی حتی اگر میخواست بالکل هم از خامنه ای طرفداری کند چیز ی عوض نمیشد بلکه مردم را خشمگین تر و مصمم تر میساخت . آنچه جالب توجه بود شعارهای مسئول یا وزیر شعار نماز جمعه بود که طبق معمول مرگ برآمریکا و مرگ بر اسرائیل و مرگ برمنافق بود و مردم این شعارها را تبدل به مرگ برروسیه کرده بودند واین یک نقطه چرخش درکل تاریخ نماز جمعه بود . دخترها و پسرها درکنار هم نماز میخواندند و دخترها حجاب معمول نماز را نداشتند . روزنامه های رژیم نوشته بودند که عده ای با کفش به نماز ایستاده بودند. پیداست که نسل جدیدی که این سی سال پرورش یافته است اکثرا حتی نماز خواندن را هم نمی دانند و نماز جمعه را به ظرفی برای شعارها وقدرت نمایی های خود قرار داده و احتمالا درآینده هم خواهند داد . درخبرها بود که بعد از نماز تا ساعت ها مردم درخیابان ها بودند و و درنقاط مختلف درگیری با ماموران شدید بوده است . عده زیادی باز دستگیر شده اند از جمله شادی صدر یکی از رهبران جنبش زنان

مردم به سراغ وزارت کشور هم رفتند و برعلیه پاسدار میلیاردری یعنی محصولی هم شعار دادند ( ننگ ما ننگ ما وزیر کشور ما )

محصولی حیا کن وزارت رو رها کن

دیدن فیلم ها بشدت مرا تحت تاثیر قرار دادند . اینهمه شور و توان و اینهمه قدرت مانور و ابتکار از جنبشی که رهبرانش خود همین جوان ها هستند و بقول خودشان هرکسی خودش هم رهبر و هم خبرنگار و همه کاره است بسیار شادی بخش و هیجان است درعین حال که احساس حسرت و دریغ از نبودن دربین آنها را هم درانسان بشکلی دردناک زنده میکند . ایکاش ما هم میتوانستیم باشیم .

. تصمیم میگیرند که بروند نماز جمعه و همدیگر را اقناع میکنند وبعد رهبران را هل میدهند به سمت نماز جمعه - تصمیم میگیرند بروند روی پشت بام و شعار بدهند و رهبران بدنبالشان اینکار را میکنند ، تصمیم میگیرند که بروند خانه شهدا و شام غریبان بگیرند و رهبران بعد از آنها میروند و به همین صورت . واقعیت اش این است که آنچه درایران درحال انجام است کار دستجمعی هزاران هزار جوان است که از طربق شبکه یی میل ها و اینترنت و موبایل ها با هم ارتباط دارند و آنانی که بطور سمبلیک رهبر ند مثل موسوی ویا کروبی بدنبال آنها درحرکت اند وپویایی و زیبایی حرکت هم درهمین است

مردم گام به گام و روز به روز تجربیات بیشتر و ابتکارات تازه تری را برای یک رویارویی درحال حاضر مسالمت آمیز با حکومت بدست می آورند .و مسلما رژیم هم قدم به قدم مجبور به عقب نشینی میشود .بیشک این نماز جمعه ها ادامه خواهد یافت و تجمع ها و شعارها و اینکه بدرستی حکومت با این چرخش ناگهانی وتوفانی اوضاع چه خواهد کرد را روزهای بعد باید دید .

درجلوی وزارت کشور

تغییر شعارها به شعار مرگ برروسیه

فیلم درگیریها وپرتا ب گاز اشک آور

تظاهرات اطراف دانشگاه

روز شمارهای قیام مردم ایران برای آزادی - 2 -کشتی جوانان وطن الله اکبر - مرگ برتو مرگ برتو

2009-07-16T12:12:00.000-07:00

امروز پنجشنبه 16 جولای است و25 تیرماه سال 1388

ایران منتظر فرداست . نماز جمعه که قراراست جنبش سبز آنرا تسخیر کند. هاشمی رفسنجانی چه خواهد گفت ؟ کیهان شریعتمداری سخنگوی خامنه ای نوشته است :انتظار مردم از جناب هاشمی رفسنجانی آن است که به عنوان خطيبی توانا در نماز جمعه ... با سخنان خود از قلوب مردم گلايه‌زدايی و از اذهان آنان رفع ابهام کنند و طمع دشمنان درباره ايشان را که به يقين خام است، ناکام بگذارند.»

اما هاشمی در نماز جمعه خود خامنه ای هم شرکت نکرد و پس از آنهم تا چند هفته خبری از او نبود . بنابراین مساله به این سادگی نباید باشد . موسوی و کروبی هم در نماز جمعه خواهند بود و چون به نظر نمیرسد که قصد عقب نشینی داشته باشند لابد قرار مدارهایشان را گذاشته اند. مردم اما راه خودشان را برگزیده اند . چه هاشمی به نفعشان صحبت کند و چه به ضررشان ، آنها میروند که حضور خودشان را نشان دهند و قدرت خودشان را باز دربرابر دوربین های همه عالم به نمایش بگذارند . سکوت جایز نیست . از صحنه خارج شدن و ساکت شدن همان وباز به قهقرا رفتن جنبش همان

هنرمندان یکی بعد از دیگری به جنبش سبز می پیوندند یعنی وارد جبهه مقاومت مردم میشوند

همای مستان - رهبر گروه جوانی که موسیقی سنتی را درحال وهوا وسبکی تازه ارا ئه میدهند در کشورهای اروپایی کنسرت دارند و وهمای ترانه تازه ای برای جنبش مردم سروده است

لالایی مردم ایران برای شهیدان

من آن بیچاره خاشاکم برادر
که جان افشان این خاکم برادر
اگر با خون من می گردد آباد
فدای میهن پاکم برادر
بریزد خونم ار باکی ندارم
که من همچون تو بی باکم برادر
بخواب آهسته ای یار شهیدم
که من همچون تو غمناکم برادر
لالالالا لالالالا لالایی
که من همچون تو غمناکم برادر
خراب و پیرهن چاکم برادر

خبراز پیوستن بهروز وثوقی و گوگوش و ابی به اعتصاب غذای جلوی سازمان ملل خبر میدهند. شهرام ناظری هم با یک ترانه

خس و خاشاک منم به جنبش پیوسته است

درخبرهای بالاترین دیدم که همین امروز زن و پسر حجاریان هم دستگیر شده اند ( این را اکبر گنجی ) گفته است و اینکه ساعت ها زن اورا مورد بازجویی قرار داده اند و ازاد کرده اند اما پسرش همچنان در دست ماموران است

یادم هست که زمانی که حجاریان ترور شده بود یکی از نزدیکانش نوشته بود که زن او در زمان انتخاب خاتمی رفته بود از خامنه ای فتوی بگیرد که شوهرش را به دلیل اصلاح طلبی طلاق دهد . حالا کاربه کجا کشیده است که همان زن را دستگیر و بازجویی میکنند!!

دنیای بسیار غریبی شده است

شعارها و کاریکاتورها و طرح ها از در و دیوار می بارد . عجیب ذهن همه ملت بیدار شده است و هرکس ایده ای و اندیشه ای را بروز میدهد

این یک شعار است که کسی در توییتر گذاشته است

حضور در نماز جمعه مصداق ائتلاف دینامیک علیه بناپارتیسم حاکم است

اینهم یک کاریکاتور از هواپیمای توپولف سرنگون شده است

کاریکاتور از روزنامه مردمسالاری است

اینهم یک شعر ترکی است برای شهدا

شهیدین آناسی (مادر شهید) شعری ترکی از محمد بیریا با ترجمه فارسی ـ۶

روی هر مزاری اشک خونبارم را میریزم/ ناله وای پسرم کشیده و میگریم/ ناله ام سنگ را به سخن میاورد/ تا روی قبرت لاله سرخ نروییده گریانم/ چشمان من به گریه عادت کرده است/ آیا سخنانم در قاتل تاثیری دارد؟/ * * * * با قلبی اکنده امیدم به تو بود/ همیشه حس میکردم که ناجی ام تو خواهی بود/ تو را در راه آزادی شهید کردند/ زندگی پر نشاط مرا بیرحمان به زهر آلودند/ قلبم طاقت این مصیبت را ندارد/ باعثان دچار لعن و نفرین شوند/ * * * * مادر بی نوایت هر زحمتی را تحمل میکرد/ صبح و شام هزاران ذوق میکرد از کشیدنت نازت/ نور چشمم اکنون آیا رواست که ناگهان/ من به این اندازه از پسرم جدا شوم؟/ نه نه میخواهم ترک دنیا کرده و بمیرم/ نمیگذارم در هجرت قلبم ورم کند/ * * * * ماتم دهشتناکت صبر و قرارم را ربوده است/ با بلای فراق و حسرت روبرو شده ام/ این چرخ کینه جو تو را برایم زیاد دید/ روزگار در حق من ظلم را به نهایت رساند/ دوستانت باید از ظالم انتقام گیرند.
********

برخی رهبران اصلاح طلب و همچنین هنرمندان اصلاح طلب از خانواده سهراب اعرابی شهید 19 ساله دیدار کرده اند از جمله حبیب الله پیمان و

بنا بر خبرهای رسيده از سوی خانواده سهراب اعرابی، امشب مراسم "زيارت عاشورا" در مقابل منزل سهراب و به منظور خنثی کردن برخی از سواستفاده ها و نسبت دادن خط و خطوط مختلف به سهراب و خانواده اش برگزار می شود.
امشب؛ مراسم ويژه در مقابل منزل سهراب اعرابی، تصاوير ويژه از ديدار کروبی، حبيب الله پيمان، رخشان بنی اعتماد و شمس لنگرودی از خانواده اعرابی

بنا بر خبرهای رسيده از سوی خانواده سهراب اعرابی، امشب مراسم" در خانواده از و سهراب منزل مقابل شود.
برگزار کنندگان گفته اند سهراب متعلق به ايران و ايران متعلق به همه ايرانيان است

فيلمی از تجمع بی سابقه مردم در مقابل خانه سهراب اعرابی در شب گذشته (۱۵ تيرماه - ۲۴ ژوئيه):

جالب این است که شعارهای زمان انقلاب ضد سطلنتی سال 1357 با تغییری اندک دوباره استفاده میشود

مرگ برشاه شده است مرگ برتو

کشتی جوانان وطن الله اکبر

کردی جوانان درکفن الله اکبر

مرگ برتو مرگ برتو

برادرشهیدم

خونت رو پس میگیرم

و من اینجا درروزی آفتابی وخوب درحومه تورنتو پشت کامپیوترم نشسته ام و به آواز همایون شجریان گوش میکنم که شعری از زنده یاد سیاوش کسرایی را میخواند و چه غمگین است هوای دوری از میهنی که سالیان سال منتظر طلوعش بود ی و اینک طلوع کرده است و تو نیستی

وتو دوری بسیار دور

وطن وطن تو سبز جاودان بمان

زنده یاد سیاوش کسرایی
وطن! وطن! نظر فکن به من، که من
به هر کجا، غریب‌وار که زیر آسمان دیگری، غنوده‌ام
همیشه با تو بوده‌ام، همیشه با تو بوده‌ام

اگر که حال پرسی‌ام، تو نیک می‌شناسی‌ام
من از درون غصه‌ها و قصه‌ها برآمدم
چه غمگنانه سال‌ها که بال‌ها زدم به روی بحر بی‌کناره‌ات

که در خروش آمدی به جنب و جوش آمدی
به اوج رفت موج‌های تو
که یاد باد اوج‌های تو

کنون اگر ز خنجری میان کتف خسته‌ام
اگر که ایستاده‌ام و یا ز پا فتاده‌ام
برای تو، به راه تو شکسته‌ام

سپاه عشق در پی است

. شرار و شور کار ساز با وی است.
دریچه‌های قلب باز کن،

سرود شب شکاف آن ز چار سوی این جهان

کنون به گوش می‌رسد من این سرود ناشنیده را، به خون خود سروده‌ام

وطن! وطن! تو سبز جاودان بمان که من
پرنده‌ای مهاجرم که از فراز باغ با صفای تو
به دوردست مه گرفته پر گشوده‌ام

اراده سبز -زری اصفهانی

2009-07-16T07:52:00.000-07:00

آری اراده کرده ایم
که سبز بروئیم باز
برقله های تاریخ
و جاده ابریشم را
از اشک و خون خویش
سبز ببافیم
درسرتا سر زمین
وراه های تازه را بگشائیم
درامتداد جهانی نو
آری اراده کرده ایم
که با هم باشیم
چون شاخه های گندم
و خوشه های برنج
درزیر آفتاب تازه این صبح سبز
این بار رنجهایمان
در گوشه گوشه های جهان
گل داده اند
و دانه های تازه
هرروز تکثیر میشوند
تا نام سبز میهنمان را
درامتداد افق های دور دست بخوانند
با افتخار و اشک
و ما این بار
تاریخ را
تغییر میدهیم
آری
تاریخ را تغییر میدهیم
ای مادران غمگین
که برمزار شهیدان خویش
خون می گرئید
زین اشک های غمزده توفان بپا کنید
توفان سبز
توفان یک بهار
که برآشوبد
دنیای کهنه را
یک رستخیز سبز
که برویاند
دنیای تازه را
آری ارده کرده ایم
تا درتمام مزرعه ها
و کارخانه ها و مدرسه ها
درامتداد جهانی نو
این دانه های سبز را
درخون و اشک خویش بکاریم
آری اراده کرده ایم
که برخیزیم
همچون درختهای سرو و سپیدار
وطول خیابان ها
و کوچه ها و شهرهای وطن را
با یک بهار سبز دگرگون سازیم
آری ارده کرده ایم
تا که براندازیم
بنیاد کهنه را
و بنا سازیم
دنیای تازه را
و برافرازیم پرچم آزادی را
برقله های سبز
آری اراده کرده ایم
آری اراده کرده ایم

کیک تولد خامنه ای

2009-07-15T11:45:00.001-07:00

میگویند که امروز روز تولد خامنه ای است . این هم طرحی از من برای کیک تولد ش

سخنرانی پابلو نرودا به هنگام گرفتن جایزه نوبل

2009-07-15T10:52:00.000-07:00

این ترجمه چند سال پیش برای اولین بار درنشریه ادبی - فرهنگی ندا چاپ شد . امروز آنرا در وبلاگ چل تکه از زنده یاد رامین مولایی هنرمند فیلمساز یافتم درلینک زیر
سخنرانی پابلو نرودا به هنگام گرفتن جایزه نوبل
به سوی شهر با شکوه
ترجمه از دکترزری اصفهانی
سخنرانی من یک سفر طولانی خواهد بود. سفری درمیان مناطق دوردست آنسوی کره زمین .جایی که کمتر شباهتی به چشم اندازها و انزوای اسکاندیناوی دارد . اشاره من به جغرافیای کشورم ( شیلی ) است که تا دورترین نقطه جنوبی کره زمین کشیده شده است درحالیکه سوئیس سرش میرسد به منطقه شمالی و برفی کره زمین.از آنجا ازآن سرزمین فراخ که کشورمادری من است ،از جایی که حوادثی که اینک بفراموشی سپرده شده اند مرا گرفتار کرده بود ند من باید عبور میکردم. مجبوربودم که از کوه های آند بگذرم تا مرز کشورم با آرژانتین را پیدا کنم. جنگل های عظیم ، این مناطق دست نیافتنی را به مانند تونلی ساخته اند و سفر من از درون این تونل ، مخفی و ممنوع بود. ما تنها بوسیله علایم ضعیفی که راهمان را نشان میدادند مجهز بودیم. نه ماشینی بود و نه جاده ای . من و چهارنفر همراهم سواربراسب به سوی راه های صعب می رفتیم تلاش میکردیم که از موانعی که درراه با درختان تنومند و رودخانه های صعب العبورا یجاد شده بود بگذریم . باید از صخره های عظیم و بیابان های گسترده برف می گذشتیم .کورکورانه بدنبال گوشه ای می گشتیم که آزادی من در آن قرار داشت . آنهایی که با من بودند میدانستند که چطور راهشان را از میان برگ های انبوه جنگل به سمت جلو باز کنند. اما برای احساس امنیت بیشتر مسیر را دراینجا و آنجا با کندن پوست درختان بزرگ علامت گذاری میکردند و می کوشیدند ردی برجای نهند که بتوانند دربرگشت ، وقتی که مرا با سرنوشتم رها میکردند آنرا دنبال کنند.هرکدام ازما راهمان را به سمت جلو ادامه میدادیم . راهی که پر شده بود از انزوا وخاموشی بی حد وحصر ، ازسکوت سبز و سفید درختان وردیف های بزرگ گیاهان و لایه های خاک که در طی قرنهای متمادی روی هم انباشته شده بودند ، و از میان تنه های نیمه افتاده درختان که بطور ناگهانی بصورت راه بند های جدیدی ظاهر میشدند که جلوی پیشرفت مارا بگیرند.دریک جهان مخفی و خیره کننده از طبیعت بودیم که درعین حال تهدید افزاینده ای بود از سرما ،برف و شکنجه ومرارت . همه چیز بدل شده بود به یک چیز و آن . انزوا، خطر ، سکوت و فوریت ما موریت ما بود بعضی وقتها کوره راه های خیلی کوچکی را دنبال می کردیم که شاید قاچاق چیان یا جنایتکاران درهنگام فرار برجای نهاده بودند. و نمی دانستیم که درکجا اکثرآنها ناپدید شده بودند.درشگفت بودیم از دستهای یخ بسته زمستان ، از توفانهای برف که ناگهان در کوههای آند می غریدند و مسافر را درخود غوطه ور ساخته درزیرتوده عظیم سپیدی به اندازه 7 طبقه مدفونش میساختند.درهر طرف جاده درآن انزوای وحشی میتوانستم چیزی را نظاره کنم که تلاش های انسانی را مورد خیانت قرار میداد. شاخه های توده شده که درزمستان های بسیار مانده بودند و توسط صد ها نفر که از آنجا گذشته بودند درست شده بودند . تپه های زمخت ( که محل دفن گمشدگان بود ) و خاطره کسی را که در آنجا افتاده بود به یاد می آوردند و درذهن رهگذران یاد آور آنانی بود که قادرنگشتند به تقلا و استقامتشان ادامه دهند و آنجا درزیر برف برای ابد ماندندهمراهان من با کاردهای بزرگشان شاخه های درختان عظیم را که به سرمان می گرفتندو روی ما خم میشدند قطع میکردند. شاخه هایی از درختان بلوط که آخرین برگهایشان را قبل از توفان های زمستانی می پراکندند و من هم با گذاشتن یک کارت ویزیت چوبی و یک شاخه از جنگل برروی گور مسافران ناشناس به آنها ادای احترام میکردم .ما باید از رودخانه ای می گذشتیم . برروی قله کوههای آند رود های کوچکی هستند که با سرگیجه به پائین میروند و با قدرتی دیوانه وار آبشارهایی را بوجود می آورند که زمین و سنگ را با خشونتی که از بلندیها می آورند بهم می آمیزند.اما دراین هنگام ما جریان آرام آبی را یافتیم. یک وسعت وحشی آینه وار که میتوانست راه عبوری باشد. اسب ها با سرو صدا و پاشیدن آب به آب زدند . پابندها را رها کردند و به سمت ساحل دیگر به شنا پرداختند. اسب من بزودی بطورکامل با آب پوشیده شد .من شروع کردم به غوطه خوردن وبالا و پائین رفتن بدون اینکه کمکی داشته باشم. پاهای من با نومیدی تقلا میکردند در حالیکه اسب تلاش میکرد که سرش را بالای آب نگاه داردو بعد ما ازآب گذشتیم و بسختی به ساحل طرف دیگر رسیدیم و آنگا ه هموطنان با تجربه ای که با من بودند با لبخند های تسلی بخشی پرسیدندآیا ترسیدی ؟من گفتم " بله خیلی . فکر میکردم که ساعات آخر عمرم فرارسیده است !"آنها جواب دادند " ما پشت سر توبودیم با طناب ها ی بلند ی که برای گرفتن اسب ها داشتیم !و یکی از آنها اضافه کرد" درهمان نقطه پدرمن افتاد و جریان آب اورا برد ولی این اتفاق برای تو نیفتاد!" ما براهمان ادامه دادیم تا به یک تونل طبیعی رسیدیم که شاید توسط رودخانه ای که ناپدید شده بود در صخره های عظیم بوجود آمده بود ویا دراثر لرزش زمین درهنگامیکه این بلندیها ایجاد میشدند شکل گرفته بود.ما بدرون این تونل که در سنگ خارا تراشیده شده بود وارد شدیمبعد از فقط چند قدم اسب های ما شروع کردند به لغزیدن درحالیکه به دنبال یک جای پا در سطوح ناصاف سنگ می گشتند و پاهایشان خم شده بود . جرقه ها از ته نعل های آنها می پریدند. چندین بار منتظربودم که ازروی اسب به روی صخر ه ها بیفتم .اسب من از زیر دهان بند و پاهایش خونریزی می کرد ولی ما استقامت کردیم و به رفتن درراهی طولانی و مشکل اما پرشکوه ادامه دادیم .در میان این جنگل وحشی باستانی چیزی منتظر ما بود . ناگهان گویی که در یک رویای شگرف بسرمی بریم به یک مرغزار کوچک زیبا که دربین صخره ها مخفی شده بود رسیدیم . آبی مروارید گون ، چمن سبز ، گل های وحشی ،جویبارهای صاف ، و بهشتی آبی رنگ در بالای سر مان و یک جریان مهربان نورکه توسط برگ ها پنهان نشده بودآنجا ما توقف کردیم . گویی که درعصری جادویی بسرمی بردیم . انگار که میهمانانی بودیم در یک مکان مقدس و مراسمی که من در آن اکنون شرکت کرده بودم بازهم حال وهوای چیزی تقدیس شده را داشتگاو چرانها از اسب هایشان به زیر آمدند . درمیانه آن فضا انگار که برای یک مراسم مذهبی آماده شده باشد جمجمه گاو نری بود. درسکوت ، مردان یکی بعد ازدیگری به سوی آن جمجمه رفتند و سکه وغذا در چشم های آن نهادند . من هم به این مراسم قربانی ( نذر ) که برای مسافران سرگردان، برای همه آن پناه جویانی که ممکن بود درآینده نان و کمک در چشم های آن جمجمه پیدا کنند ، پیوستماما آن تشریفات مذهبی فراموشی ناپذیر در آنجا تمام نشد. دوستان هموطن من آنگاه به یک رقص عجیب آغازکردند. رقصی همراه با پرش روی یک پا در اطراف آن جمجمه به جا مانده . و حرکت دردایره ای که از جا ی پای دیگرانی که پیش از آنها از آنجا گذشته بودند درست شده بود . آنجا درکنار همراهان مرموزم بطور مبهم درمی یافتم که رابطه ای هست بین مردم بیگانه از هم و ناشناس ، یک نوع توجه ، درخواست و جواب حتی در دورترین و منزوی ترین مکان ها و تنهایی های این جهان.اندکی بعد از آن ، درست قبل از اینکه ما به مرز ی که مرا از سرزمین مادری ام برای سالها جدا میساخت برسیم . به آخرین محل عبورمان بین کوهستان ها رسیدیم. ناگهان نورآتشی را دیدیم که علامت وجود انسانی بود درآن نقطه و وقتی که نزدیکتر رفتیم ساختمان های نیمه ویرانه ای را دیدیم با کلبه های محقری که به نظر متروک میرسیدند.ما به درون یکی ازآنها رفتیم و نورآتش را که از تنه درخت های سوخته درکف زمین زبانه میکشید دیدیم . کنده هایی از درختان عظیم که درآنجا شب وروز میسوختندو ازآنها دود راهش را به شکاف های سقف باز میکرد و نقاب آبی تیره ای را درمیان تاریکی درست میکرد.ما کوهی از پنیرتوده شده را دیدیم که توسط مردم در این منطقه مرتفع درست شده بودند. در نزدیک آتش آدم ها لمیده بودند که از دوربه نظر کیسه های قطا رشده ای می آمدند . درسکوت می توانستیم نت های گیتار و کلماتی از یک آواز را که از جرقه ها و تاریکی بوجود می آمد و با خودش اولین صدای انسانی را که ما با آن درطی سفرمان مواجه میشدیم حمل میکردتشخیص دهیم.یک آواز عاشقانه بود ، حاکی از دلتنگی و دوری . یک فریاد عشق و آرزو برای بهاری دوردست . برای زندگی در فراخی نا محدود ش. آوازی بود از شهرهایی که ما ازآنها دورمیشدیم . این مردان نمی دانستند که ما کیستیم . آنها چیزی درمورد پرواز ما نمی دانستند آنها هرگز نه نام مرا شنیده بودند ونه ازاشعارم چیزی میدانستند یا شاید هم که میدانستند . شاید آنها مارا میشناختند . ( ولی اینها مهم نبود) . آنچه درحقیقت اتفاق افتاد این بود که درکنار آن آتش ما خواندیم و خوردیم و سپس درتاریکی به اتاق هایی شبیه آنچه انسان های اولیه داشتند رفتیم اتاق هایی که بدرون آنها جریانی گرم میوزید . آب گرم معدنی که ما در آن حمام کردیم . آب گرمی که از رشته کوهها جریان یافته و مارا درآغوشش پذیرفته بود.با شادی آب بازی میکردیم . خودمان را از پوستمان بیرون می کشیدیم . تو گوئی که خود را از وزن سفر طویلی که برروی اسب داشتیم سبک میکردیم. احساس تازگی میکردیم واحساس تولدی نو و غسل تعمیدی جدید. وقتیکه در صبحدم دوباره سفر را برای چند مایل دیگر شروع کردیم تا مرا از چشم سرزمینم پوشیده بدارد ،برروی اسب ها میرفتیم و میخواندیم و سرشاربودیم از هوایی تازه .با نیرویی که ما را به شاهراه جهان ، جائیکه منتظرمن بود می برد. چیزی که بخوبی به خاطر می آورم. این بود که زمانیکه ما خواستیم که به آن کوه نشین ها چند سکه ای برای قدردانی از آوازهایشان یا برای غذا و آب و وسیله و بستری که به ما داده بودند ، یا بهتراست بگویم برای پناگاه بهشتی غیر منتظره ای که در این سفر بما داده شد ه بود بدهیم، هدایای ما را نپذیرفتند . آنها فقط میخواستند به ما خدمت کنند . و نه هیچ چیز دیگری .شناخت . دراین گفته خاموش " هیچ چیز" چیزهایی پنهان بود که قابل فهم بود. شاید یکشاید رویاهایی از همان جنس که ما داشتیمخانم ها و آقا یان :من از کتاب ها هیچ دستوری برای نوشتن شعر نیاموختم و همچنین به نوبه خودم از دادن هرگونه توصیه ای درمورد شکل وسبک شعر که ممکن است به شاعران تازه حتی یک قطر ه از بینش و بصیرت بدهد خودداری میکنموقتیکه من در این سخنرانی چیزهایی از اتفاقات گذشته را ( که توضیح دادم) به نظر میآورم ،وقتیکه دوباره آن اتفاقات را به عنوان حوادثی فراموشی نا پذیر در این محل که بسیار متفاوت از محل آن حوادث است مرور میکنم به این دلیل است که دردوران زندگی ام ، همیشه در جایی حمایت لازم را ( برای نوشتن شعر) بدست آورده ام ، فرمولی که همیشه منتظر من بوده است نه به این خاطر که در کلمات من تبدیل به سنگ بشوند بلکه برای اینکه مرا برای خودم تفسیر کنند.درطول این سفر طویل . من اجزاء لازم را برای ساختن شعر یافتم. آنجا که من کمک هایی را از زمین و روح ( انسان) بدست آوردمو من معتقدم که شاعری یک عمل است . عملی موقتی یا دایمی. که در آن تنهایی و همبستگی ، احساسات و عمل ، نزدیکی به خود و نزدیکی به انسان و به پدیده های مخفی طبیعت همچون شرکاء ( و همکارانی ) برابر وارد میشوند. و من فکر میکنم که همه اینها جوهره ای هستند از انسان و سایه اش ، یا انسان و رفتارش ، و یا انسان وشعرش .بوسیله گسترده ترین حس جمع گرایی ، با کوششی که برای همیشه واقعیت و رویا را درما جمع می کند زیرا که بطور یقین دراین راه است که شعر آنها را متحد و ممزوج میکند.و بنابراین من میگویم که نمیدانم . بعد از سالیان سال نمیدانم که آیا درس هایی را که آموختم زمانیکه از یک رودخانه ترسناک می گذشتم ، زمانیکه برگرد یک جمجمه گاو می رقصیدم . زمانیکه بدنم را درآب تمیزی که از بلندترین قله ها می آمد می شستم . من نمیدانم که آیا این درس ها از من جوشیده است وبه پیش ، بسوی دیگران می رود یا اینها تنها یک پیام بود ند ، یک درخواست یا یک اتهام که از دیگران بسوی من فرستاده شد . من نمیدانم که آیا من این را تجربه کردم یا اینکه خود بوجود ش آوردم . نمیدانم که آیا حقیقت بود یا شعر . چیزی گذرا بود یا همیشگی . شعرهایی که من دراین ساعت تجربه کردم . تجربه هایی که بعد ها در ترانه هایم خواهم ریختاز همه اینها ، دوستان من ! بصیرتی برمی خیزد که شاعر باید از دیگران ( درمیان دیگران ) یاد بگیرد . هیج تنهایی غیر قابل نفوذی وجود ندارد . همه راه ها به یک هدف ختم میشوند . به این هدف که به دیگران آنچه را که ما هستیم ( ماهیت مارا) برسانند. و ما باید از میان تنهایی ها و مشکلات عبور کنیم ، ازمیان انزوا و سکوت عبور کنیم برای اینکه به سوی مکانی دلنواز به پیش برویم ، جایی که بتوانیم برقصیم ، رقص ناشیانه مان را و بخوانیم ترانه غمناکمان را . اما در این رقص یا دراین آواز ،کهن ترین اعتقادات مذهبی و وجدانی ما بشکلی تکامل یافته در خود آگاهی انسانی ما ظهور میکند و آن ایمان به یک سرنوشت مشترک است .حقیقت این است که حتی اگر کسی یا کسانی مرا یک سکتارین ( انزوا طلب ) که از گرفتن جایی برگرد میز مشترک دوستی و مسئولیت خودداری میکند، به حساب می آورند ، من نمیخواهم از خودم دفاع کنم زیرا باوردارم که نه اتهام زدن و نه دفاع کردن درکار یک شاعر وجودندارد . .درزمانی که همه چیز گفته میشو د هیج شاعر ی وجود ندارد که به تنهایی وفردا شعر را رهبری کند.و اگر یک شاعر خودش را به اینجا میرساند که همکارانش ( شاعران دیگررا) را متهم می کند ویا شاعردیگری زندگیش را در دفاع از خودش برضد اتهامات درست و یا نادرست تلف می کند . قضاوت من این است که تنها بطا لت و پوچی است که مارا را اینگونه منحرف میکندمن دشمنان شعررا نه تنها درمیان آنهایی می بینم که خودشان شعر میگویند یا از آن حمایت می کنند بلکه بطور خاص در عدم تطبیق خود شاعر می بینم. وبه این دلیل هیچ شاعری دشمن قابل ذکری ندارد به جز ناتوانی اش در فهماندن و قابل درک کردن خودش توسط فراموش شده ترین و استثمارشده ترین انسان های معاصرش .و این حقیقت درمورد همه ادوارتاریخ و همه کشورها صادق است .شاعر یک خدای کوچک نیست . نه او یک خدا ی کوچک نیست . او توسط یک سرنوشت اسرارآمیز درارجحیت بر کسان دیگری در هنرها و تخصص های دیگر انتخاب نشده است . من همیشه گفته ام که بهترین شاعر کسی است که نان روزانه مارا تهیه میکند. نزدیکترین نانوا به ما که خودش را هرگز درخیال خود خدا نمی داند. او کار غیر متظاهرانه وپرجلالش را در ورزیدن و شکل دادن به خمیر ، گذاشتن اش در تنور ، پختن آن در رنگ های طلائی و دادن نان روزانه مارا چون وظیفه ای دوستانه انجام میدهد. و اگر شاعر دررسیدن به این خود آگاهی ساده موفق شود .با این بینش و آگاهی به عنصری بدل میشود که در فعالیت عظیم و بی انتها ی ساختاری که یک جامعه راپی ریزی میکند سهیم میشود.. اگر شاعر به این مبارزه پایان نا پذیر و بی انتها بپیوندد تا جایی که به تمامی سهمی که خودش میتواند در این تلاش و مبارزه داشته باشد ، به کوشش هایش وحساسیت ها ( توجه اش ) نسبت به کارروانه دیگر مردم دست یابد آنگاه درتغییر شرایطی که نوع انسان را احاطه کرده است ، در انتقال تولیدات انسان ها به یکدیگر ، همچون نان ، حقیقت ، شراب ، رویاها سهیم خواهد شد . بنابراین شاعر باید در عرق ریختن ، در نان ، در شراب ، در تما می رویای انسانیت سهیم شودتنها در این راه ضروری مردمی بودن ( با مردم معمولی بودن است ) که ما میتوانیم به شعر وسعت نظری را که از آن بتدریج و کم کم در هر عصری جدا شده است پس بدهیم . همانطوریکه ما ( شاعران ) خودمان نیز در هر دوره ای تراشیده شده ایم و از این نظر دچار نقصان گشته ایم .اشتباهاتی که مرا به یک حقیقت نسبی رهبری میکردند. و حقایقی که مکررا مرا به اشتباهات برمیگرداندند نگذاشتند که من - و من هرگز ادعایی راجع به آن ندارم- بتوانم راهم را بسوی آموختن آنچه که پروسه آفرینندگی نامیده میشود بسوی رسیدن به قله بالا بلند ادبیات که بسیار مشکل است برسانم. اما چیزی که من تشخیص دادم این است که ما خودمان هستیم که روحمان را از میان افسانه پردازی هایمان بجلو هدایت می کنیم . از ماده وموضوعی که استفاده می کنیم یا میخواهیم که استفاده کنیم بعدها سدی بوجود میآید که را ه رشد خودمان و رشد آینده ( بشریت) را می بندد.ما بصورت لغزش ناپذیری بسوی واقعیت و واقعیت گرایی ( رئالیسم ) کشیده میشویم و یا به عبارتی میشود گفت بطور غیرمستقیم از آنچه که ما را محاصره کرده است آگاه میشویم و همچنین از شیوه ها و راه های تغییر آن . و سپس وقتیکه به نظر خیلی دیر میرسد می بینیم که سد بزرگی را برافراشته ایم و به جای کمک کردن به زندگی درجهت رشد و شکوفایی اش هر آنچه را که زنده است می کشیم .ما یک رآلیسمی را برخودمان تحمیل می کنیم که بعدا ثابت میشود که سخت تر از آجرهای یک ساختما ن است ، بی آنکه آن ساختمانی را که به عنوان بخش لازم و حتمی کار خودمان حساب کرده بودیم برافراشته باشیم. و بلعکس اگر در ساختن ( آفریدن) طلسمی که نا مفهوم است یا فقط برای عده کمی قابل فهم است موفق شویم ، وآن طلسم و یا بت منحصربفردو مرموز را بیافرینیم. و رئالیسم و فساد آنرا مستثنی کنیم ( وارد شعرمان نکنیم) ناگهان خودرا محصور شده در کشوری غیر ممکن می یابیمدر با تلاقی از برگ ها ، از گل و لای ، از ابر ، جائیکه پاهای ما بدان فرو میرود و ما از نا ممکنی ایجاد ارتباط با دیگران خودما ن را خشنود می کنیم .تا جایی که بطور مشخص به ما مربوط میشود، ما نویسندگان در مناطق بسیار دور در قاره آمریکا بطور بی وقفه به صدایی که میخواهد این حفره عظیم را با گوشت و خون پرکند گوش میدهیمما به وظایفی که باید عمل کنیم واقفیم و درعین حال روبرو هستیم با مشکل ارتباط یافتن سخت و غیرقابل گریز با جهانی که خالی است و پر است از بیعدالتی ، مجازات و رنج.درضمن ما مسئولیت این را هم داریم که رویاهای گذشته را که در مجسمه های سنگی در بناهای باستانی ویران شده ، در سکوت گسترده وسعت کهکشان ها ، در جنگل های گشن و انبوه اولیه ، دررودخانه هایی که همچون رعد می خروشند ، به خواب رفته اند بیدار کنیمما باید با کلمات دورترین مکان ها در قاره ای گنگ را پرکنیم و ما اما با افسانه ها و نام ها سر مست و ازخود بیخود میشویم.. این شاید چیزی است که در مورد کیس کوچک من قطعی است . و اگر این است بزرگنمایی های من یا میزان زیاد کارهایم یا فصاحت و بلاغت من چیزی فراتراز ساده ترین وقایع در کار روزانه یک آمریکائی نیستهرکدام از شعرها ی من انتخاب کرده اند که جایشان را به عنوان یک موضوع قابل لمس بگیرند هرکدام از ترانه های من ادعا کرده اند که یک وسیله کار قابل استفاده هستند. هرکدام از آوازهای من هوشیارانه تلاش کرده اند که علامت راهنمایی باشند درفضا برای تلاقی راه هایی که همدیگررا قطع میکنند یا یک قطعه سنگ یا چوب که برروی آن کسی یا کسانی که بعد ها این راه رادنبال میکنند علایم جدید را نقش کنند با رسیدن به این نتایج فوق العاده دررابطه با وظیفه شاعر، در حقیقت یا به خطا من به این قطعیت رسیدم که جای من در جامعه و دربرابر زندگی باید این باشد که دریک راه فروتنانه جهت گیری کنم. من اینرا وقتی تصمیم گرفتم که بسیاری بد بختی های افتخار آمیز ، فتوحات تنها ، شکست های پرشکوه دیدم.درمیانه نبردهای آمریکا من دیدم که وظیفه انسانی کوچکم چیزی جز این نبود که، که با زندگی و روح با رنج و امید به نیروهای پهناور توده های سازمان یافته مردم بپیوندم ، زیر ا که تنها از این جریان بزرگ محبوب است که تغییرات لازم برای اهل قلم و ملت ها بر می خیزد.و حتی اگر رفتار من مخالفت های تلخ و یا دوستانه را باعث میشود حقیقت این است که من نمیتوانم راه دیگری را برای یک نویسنده در کشورهای دور و بیرحم بیابم ، اگر میخواهیم سیاهی بشکفد اگر ما نگران این هستیم که میلیون ها مردم که نه خواندن آثار ما را و نه خواندن را حتی نیاموخته اند ، که هنوز نمیتوانند بنویسند یا به ما بنویسند باید که حس کنند که درخانه هستند در فضایی از شان ومقام و جایگاه انسانی که بدون آن برای آنها غیرممکن است که انسان های کاملی باشند .ما میراث دار این زندگی ویران شده مردمی هستیم که به دنبال خود می کشند بار لعنت قرون و اعصار را .بهشتی ترین مردم ، ناب ترینشان آنهایی هستند که با سنگ و فلز برج های شگفت انگیز ، جواهراتی از الماس خیر ه کننده ساخته اند . مردمی که ناگهان در قرون هراسناک کلنیا لیسم که هنوز هم کم و بیش وجود دارد غارت شدند و به سکوت کشیده شدند.ستاره های اصیل راهنمای ما مبارزه و امید اند .اما چیزی به نام تلاش و تقلای تنها وجود ندارد و همینطور چیزی به نام امید تنها . درهرانسانی مجموعه ای به هم پیوسته از دورترین اعصار ، پاسیویته ، اشتباهات ، رنج ها ، فشار فوریت های روزانه زمان ما و حرکت تاریخ وجود دارد.اما از من چه چیزی ساخته خواهد شد اگر که برای مثال به نوعی درجهت حفظ گذشته فئودالی قاره بزرگ آمریکا کمک کرده باشم . چگونه قادر خواهم بود که سرم را بالا بگیرم با چهره ای روشن از افتخار ی که سوئد به من اعطاء کرده است اگر که قادر نبوده ام که افتخار سهیم بودن حتی به میزان اندکی در تغییر ی که اینک درکشورم بوجود آمده است داشته باشم ؟ . لازم است که به نقشه آمریکا نگاهی بکنیم ، خودمان را درمقابل چند گونگی و کثرت پرشکوه آن ، درروبروی مهربانی کیهانی مکانهای وسیغ که ما را احاطه کرده اند قرارد هیم تا بفهمیم که چرا بسیاری نویسندگان و شاعران ابا دارند از اینکه خود را درگذشته ننگین و غارتگرانه آن ، ازآنهمه که خدایان سیاه از آمریکایی ها ( آمریکای لاتین ) گرفته اند و برده اند سهیم بدانند .من راه سخت مسئولیت های تقسیم شده را انتخاب میکنم. وبه جای آنکه بکرات ستایشگر افراد به مثابه خورشید و مرکز سیستم باشم ، ترجیح داده ام که خدما تم را با همه فروتنی به ارتش پرافتخار ی که گاه به گاه ممکن است اشتباه کند اما بدون وقفه بسمت جلو حرکت میکند و روزانه برعلیه آنارشیسم سرکش و بی صبری اعتقادی( دگماتیسم) مبارزه میکند تقدیم کنم .زیرا که من باور دارم که وظایفم به عنوان یک شاعر وارد حیطه دوست داشتن و دوستی میشود نه تنها دوستی با یک گل سرخ و دوست داشتن موزونی شعر ( وزن درشعر)و یا یک عشق متعالی و خواستن و آرزوی بی انتها بلکه همچنین با کار بیرحمانه و اشتغال بی گذشت و همیشگی انسان که من آنرا درشعرم بکار میگیرمامروز دقیقا صد سال می گذرد از زمانی که یک شاعر درخشان و غمگین ، شگفت ترین روح نومید این کلام پیامبرانه را نوشت " در سحرگاهان مسلح با صبری سوزان باید که به شهرهای پرشکوه وارد شویم "من ایمان دارم که دراین پیشگویی (پیامبروار) ریمبود * یک نوع الهام وجود دارد . من از منطقه ای تاریک می آیم . از سرزمینی که توسط خطوط جغرافیایی اش از دیگران جدا شده است . من درمانده ترین شاعر ان بودم و شعری کوته بین ( دهاتی وار) داشتم ، سرکوب شده و بارانی اما همیشه اعتمادم را در انسان گذاشتم . هرگز امید را ازدست ندادم . شاید به خاطرهمین است که چنین فاصله دوری را تا به اینجا پیموده ام ( به این مرتبه هنری دست یافته ام) و به آنچه که از شعر و پرچم ام دردست دارم رسیده ام.درخاتمه ، دوست دارم به مردم نیک و خیرخواه ، به کارگران ، به شاعران بگویم که تما م آینده در این خط شعر ریمبو د متجلی شده است ( تنها با صبری سوزا ن میتوانیم فتح کنیم شهر پرشکوهی را که نور ، عدالت و آبرو به انسان میدهد )
13 دسامبر سال 1971بهاز کتاب سخنرانی های نوبل ادبیاتاز سخنرانی نوبل ادبیات در سال 1968-1980

روز شمارهای قیام برای آزادی - نمازجمعه

2009-07-15T09:54:00.000-07:00

عکس درکلیسای سن دنی پاریس - قبر پادشاهی از قرون وسطی

روز شمارهای قیام برای آزادی

این یادداشتها را میخواهم هرروز بنویسم . مجموعه ای است از آنچه که دارد اتفاق می افتد - یک تاریخ نگاری ساده و خودمانی و یک مقدار هم عجولانه است برای آیند گان

امروز 15 جولای است هوایی خوب و خوش . خنک و آفتابی وسبز دراینجا ( کانادا) - که طبق معمول امن و امان است

خبرها درایران اما زیادند

یک هواپیما سقوط کرده است و 168 سرنشین آن همه مرده اند. مرد و زن و پیر وجوان و چون همیشه مقصر اصلی از نظر مردم دولت بیکفایتی است که میگوید ایران بهترین و آباد ترین و آزاد ترین کشور جهان است و لابد خطوط هوایی اش هم سرآمد روز گار و این هواپیما از قضا یک توپولف روسی است . که البته هم از اسمش و هم از تاریخش بوی نمناک مرگ و فرسودگی و زنگ زدگی به مشام میرسد . کشوری با اینهمه ثروت بدلیل کله شقی بی بدیل احمقانه و خرصفتانه رهبرانش از روسیه هواپیما ها ی قراضه میخرد .و بطور مرتب مردم را به کشتن میدهد. یک تیم جودوی نوجوان دراین هواپیما همه کشته شده اند. مردم داغدار و بشدت عصبی هستند بیشتر اخبارامروز درحول وحوش این واقعه بود و اینکه باید خاکسپاری کشته شدگان را به یک اعتراض همگانی برعلیه دولت بدل کرد .هرچیزی میتواند بهانه جمع شدن و شعاردادن و جنگ و گریز با ماموران سرکوبگر قرار گیرد و مسلما کشتار -168 نفر چیز کمی نیست .

روز جمعه آینده نماز جمعه را قراراست هاشمی رفسنجانی بخواند. مخالفان دولت میخواهند دراین نماز جمعه شرکت کنند. مسلما طرفداران موسوی و اصلاح طلب ها قصدشان ابراز قدرت است و اینکه بگویند هستند درضمن که هاشمی را در جناح خودشان میدانند و ضد احمدی نژاد . مردم میخواهند صحنه را به یک اعتراض بدل کنند. و جایی که خطر کمتر است جمع شوند وشعارهای خودشان را بدهند.

به نظر من هرکجا که مخالفان دولت جمع شوند غنیمت است . اگر شعارهایشان برعلیه دولت باشد حتی درنماز جمعه هم کارآیی خواهد داشت . البته شرط این است که تجمع میلیونی باشد مثل روزهای اول اعتراض . آنچه در سایت بالاترین و از یی میل های داخل برمیآید این است که میخواهند تی شرت های سبز زیر لباس عادیشان بپوشند و درلحظه مقرر همه متحد الشکل وسبز بشوند . میخواهند شعار خامنه ای رهبر را حذف کنند و فقط الله اکبر بگویند . یعنی ارفحوای گفته ها برمیاید که میخواهند نماز جمعه را تسخیر کنند. اگر این بشود حرکت جالبی خواهد بود و طبق آنچه گفته میشود درنماز جمعه های بعدی رژیم با مشکل جدی مواجه میشود. آنچه دراین یک ماهه اخیر عوض شده است این است که عمیقا تنه جامعه تکان خورده است . اعتماد به نفس مردم بیشتر شده است . ترس از اعتراض فروریخته است و حق طلبی جای خود را دراحساسات و اندیشه مردم باز کرده است . مردم درک کرده اند که میتوانند حق خودشان را طلب کنند و باید اینکار را بکنند. این تحول مثبت ترین جنبه این قیام بوده است . حالا بتدریج مردم یاد میگیرند که هرجا خبری هست جمع شوند. حتی اگر محل اجتماع رژیم و طرفدارانش باشد به نوعی داخل جمعیت شوند و خودشان را نشان دهند وشعارهایشان را فریاد بزنند.

درهرصورت جامعه ای که به این نقطه رسیده است و خون جوانانش برسنگفرش خیابان ها و کوچه ها چکیده است به عقب برنمی گردد و هرحرکتی را که انجام دهد رو به جلو خواهد بود

مسلما بعد از سی سال مبارزه مستمر دموکراسی خواهی همه گروه ها و افراد و شخصیت هایی که اپوزیسیون جمهوری اسلامی خوانده میشوند هرچه بشود سیستم حکومتی مذهبی - فاشیستی درراه زوال است و این بنای شکسته درحال فروریختن است

رفته بودم گل بچینم - زری اصفهانی

2009-07-13T10:27:00.000-07:00

رفته بودم گل بچینم

از باغی دوردست

اما ابرها سر رسیدند

و گلوبند ستاره ها را دزدیدند

ماه تاریک شد

و من بازگشتم

درسراشیب رودخانه های سرد

که اندوهگین درراه ها می رفتند

و گلبرگ های پرپر شده را با خود می بردند

بسته پیشنهادی جدید ایران برای غرب

2009-07-13T07:49:00.001-07:00

پیروز میشویم - دکترزری اصفهانی

2009-07-12T07:32:00.000-07:00

عکس - شعار نویسی جوانی برروی برج آزادی

پیروز میشویم

نگاه کن!

صاعقه ای در ابرخانه کرده است
معلق بربیابان خشک

ببری در کمین ایستاده است
با دندان ها ی کینه
و پنجه های انتقام

درپس هردیوار کسی پنهان است
ایستاده برمزارشهیدی خاموش

و تیغه های اندوه
برسندان صبور لحظه ها صیقل می خورند

درصدف اشکها
مرواریدهای خشم روئیده اند

شهیدان باز آمده اند
ازهزاران گور
از هزاران مسلخ
ازهزاران تعزیرگاه
با پرچم ها و سرودهایشان
که درقلب زندگان می تپند
و چون توفان برفراز کوهسارها می غرند

رهایت نمی کنند

نه !
خونی که برمسلخ چکید
شریان گرم فریاد است
که کوچه هارا می پیماید
و خیابان ها را تسخیرمیکند

شمع ها یک به یک روشن می گردند
درپس پنجره های تاریک

و دستها ی خسته یک به یک
زنجیرمیشوند
و مشت های کوبنده

توفان
درابر منتظر است
صاعقه در آسمان

و پلنگان سپیده دم در کمین تاریکی

پیروزمیشویم
پیروز میشویم

مردان تهی -تی اس الیوت -ترجمه از دکتر زری اصفهانی

2009-07-12T07:29:00.000-07:00

عکس : یک لباس شخصی درحال تیراندازی به اجتماع مردم

مردان تهی

تی اس الیوت
ترجمه از دکتر زری اصفهانی

مردانی تهی هستیم
مردانی پرشده از پوشا ل

تکیه داده به یکدیگر

جمجمه ای پراز کاه

صدای خشک شده مان

هنگام که باهم زمزمه میکنیم

آرام و بی معناست

همچون باد درعلفزار خشک

یا صدای پای موشها برروی لیوان های شکسته

در سردابه های خشکمان

شکلی بی فرم
سایه ای بی رنگ

نیرویی فلج شده ، حالتی بی حرکت
آنهایی که عبورکرده اند
با چشم هایی خیره به جلو به سوی قلمرو دیگر مرگ

ما را به یاد می آورند
نه همچون همه ، نه همچون ارواح شرور گمشده
بلکه تنها همچون مردانی تهی
مردانی پرشده از پوشال

گذار - زری اصفهانی

2009-07-10T17:38:00.000-07:00

گذار
برای نسل جوانی که درحال گذار از گردنه های گذشته است

خموش و تاريك مي گذرم از كنارت
نمیشود آفتاب بود
درجزيره هاي سنگلاخي تو
و صدف و مرواريد
در موج هاي سرد و پلاسيده تو
تو ايستاده اي
چون شب دربرابر من
چون ديواري نمور
با تارهاي عنكبوت گذشته بر پيشاني ات
و کتابی قطور در چشما نت
از افسانه هاي باستاني دروغ

با يك زنجير درشت خود را بسته اي
به دروازه قلعه هاي گذشته

من پروانه ام
سبك تر از باد
تو بوته گل پرتيغ
من مرغ زرين بالم
مسافر راههاي دور
با دوبال نازك و ترد
تو يك درخت جنگلي پیری
خمود و خسته و خشك
كه جز خميازه و اندوه نداري
درزير برف مي ايستي تا برف بگذرد
من اما از برف مي كوچكم
من درانتظار يخ ميزنم
تو انتظار را حقيقتي ساخته اي
كه گويا با نفس هايت ميطپند
تو ميخواهي كه يك پرنده مهاجر را
درجنگلي يخ زده محصور كني
تا همنفس تنهايي زمستاني تو باشد
من ميخواهم كه ترا از جنگل و برف بيرون بكشم
من پرنده ام
مگر نمي دانستي ؟
حصار انتظار را تاب نمي اورم
بايد به سوي هزارا ن گل و درخت و باغ پربكشم
خسته و رميده از كنارت گذشتم
درخت تنهاي سرد
زمستان از آن تست
من از ان بهارم

این تازه ابتدای راه است - یادداشت روز

2009-07-09T20:23:00.000-07:00

هیجده تیر را از سر گذراندیم ما در خارج از ایران با قلبی پرخون و چشمی پر اشک درکنار شما بودیم . ای دلاورانی که با شهامت به خیابان ها ریختید و فریا دزدید مرگ بر دیکتاتور و نترسید ید

ما اینجا درکنار شما بودیم با حسرتی تلخ که کاش درهمان خیابان های پرا ز گاز اشک آور و گلوله و باتوم کنارتان بودیم . هرچند که آنچه را که شما این روزها تجربه می کنید سالهاست که میشناسیم و تجربه کرده ایم و لحظه لحظه هایش آشناست و حتی وقتی باطوم ها بدن های جوان شما را آماج قرارمیدهند دردهای قدیمی و سوزش باطوم های سالهای گذشته را دوباره حس میکنیم

دوست جوانی برایم روی مسنجر پیام داده بود که هیچگاه نسل گذشته را نمی بخشیم زیرا 30 سال پیش انقلاب کرد و مارا به این روز انداخت و حالا هم سکوت کرده است و میگوید سکوت کنید

البته نمیدانم منظورش چه کسانی است که زمانی انقلاب کردند و حالا هم سکوت کرده اند

برایش نوشتم گوشتان به نسل گذشته بدهکار نباشد خودتان رهبری جنبش تان را بدست بگیرید

هسته های مقاومت تشکیل دهید و رهبرانتا ن را انتخاب کنید . آن نسل گذشته که انقلاب کرد هم درآن وقت جوان بود و متوسط سن فعالین اصلی شان کمتر از سی سال بود

وقتی میتوانید درخیابان ها چنین شجاعانه حاضرشوید و گلوله بخورید و زندان بیفتید بیشک توان رهبری جنبشتان را هم دارید . بیشک میتوانید بفهمید که به کجا میخواهید بروید

هدف اصلی دموکراسی و سکولاریسم است شعار اصلی مرگ بر ولایت فقیه و مرگ بر دیکتاتو ر و مرگ برخامنه ای است

ابزار کار تظاهرات و اعتصابات است - حرکت گام به گام است و نباید انتظار داشت که درعرض چند هفته همه چیز درست شود و حکومتی تا دندان مسلح بزیر کشیده شود

جنبش تازه شروع شده است و باید آنرا گام به گام به پیش برد و باید ساخت و باید مقاومت کرد و باید درصحنه بود و شیوه های مبارزه را روز به روز انتخاب کرد و ارتقا ء داد

این تازه ابتدای راه است

آغاز گشته است باد -زری اصفهانی

2009-07-09T10:06:00.000-07:00

تندر
طنین صاعقه
رگبار
آغاز گشته است باد
بادی که میوزد
از عمق کوچه های ساکت تبدار
وزلابلای میله ها و آنسوی دیوار
و می آید
چونان عقاب چابک هشیار
و می خزد
آرام چون پلنگ
یا شیر شرزه بیدار
هنگامه شکار

ومیکوبد
میکوبد
با پتک خشمگین کینه اعصار
برهرحصاروهردرودیوار
وآنگاه
درزیرگام هایش
تصویرمرده های زنده به تابوت
از هم دریده له شده درخاک میشود
چون تارعنکبوت
از ذهن کوچه ها و سینه دیوار
هرنام کهنه خط زده و پاک میشود

و آنگاه
رقص
رقص
رقص گام های نو آغاز میشود
چون بارشی ز تندر و باران و نوبهار
چون رعد بیقرار
آوخ ببار
ببار
ببار
این بار
ای توده های ابر که آبستن جرقه ای وصاعقه و خشم
این آسمان مه گرفته غمگین را
پر کن از آن زلال صافی باران
وآن غرش وسرود وحشی توفان

تندر
طنین صاعقه
رگبار
آغاز گشته است باد!!
بادی که میوزد
از عمق کوچه های ساکت تبدار

وزلابلای میله ها و آنسوی دیوار

شرح سفر

2009-07-08T09:12:00.000-07:00

دوستان عزیزم سلام

من برگشتم سرجای خودم -

یعنی جسما وروحا سرجای خودم هستم . کنار کامپیوترم و ابزار کارم یعنی کلمات

از سفر یکماه و ده روزه ام به هلند و پاریس به خانه برگشتم

سفر خوش گذشت و جای شما خالی بود . هلند خلوت و آرام و دوستانه بود بارودخانه های بسیارش ومزارع و گاوها و کفش های چوبی تزئینی که همه جا بودند

تصویر من از هلند جزیره ای آفتابی است با گاوهایی که در مزارع خرم می چرند و رودخانه های پر آب ، تصویر مذهبی بهشت ! البته اگر نگران چمدانی سنگین که دسته اش کنده شده و گم شدن درقطارو دیررسیدن به فرودگاه و این قضایا نباشید ! هرچند که اینها معمولا نگرانی های اولین سفر به یک کشور بیگانه هستند بخصوص وقتی که به تنهایی مسافرت میکنید و خسته از راهی طولانی گاهی هم مثل خواجه حافظ شیرازی پشیمان میشوید که چرا اصلا آسودگی حضر را بر خستگی سفر برنگزیدید و بدون برنامه پا درراهی طولانی نهادید

اما مردم آرام و خونسردی که دوست دارند شما را کمک کنند و بخصوص بخوبی به انگلیسی صحبت میکنند مشکلات را کم میکنند

هلند کشور زیبایی است با طبیعتی تازه و باروح و آب و هوا یی خلوت و خنک ولی بیش از این چیزی برای دیدن ندارد . آمستردام یک میدان بزرگ داشت که پراز توریست بود که به احتمال زیاد برای حشیش آمده بودند ( آنجا حشیش غیرقانونی نیست ) البته این فقط یک حدس است !!

یک محله هم مخصوص پر ا ستیتوت ها بود ( روسپی ها) که درویترین های مغازه هایشان نیمه برهنه ایستاده بودند به نمایش همگان و دیدنشان البته انسان را غمگین میکرد . هرچند این شغلی بود که خودشان برگزیده بودند و مثل کشورهای فقیر نمیشود گفت که از سر ناچاری بوده است و به خاطر گرسنگی و بی سرپناهی

در پاریس اما دیدنی بسیار بود . درحقیقت پاریس یک موزه بزرگ است پراز قبرستان و کلیسا و گذشته و تاریخ و صد البته سیاست و هنر

خیابان های مملو از جمعیت شتابان در حال رفتن و آمدن و متروهای شلوغ که هربار به اندازه ارتفاع شیر پلا باید از پله هایش بالا و پائین بروید . که خداکند زانوهای خوبی داشته باشید دراین پله نوردیها اگر نه درانتها مثل من افتان و خیزان به خانه برمیگردید

شرح سفر ر ا بتدریج خواهم نوشت مفصل تر

اما آنچه درطول سفر اتفاق افتاد زلزله مهیب سیاسی درایران بودو زیر ورو شدن جو اجتماعی چند روز قبل از سفر برای دوستی نوشته بود م که درایران تا 10 سال دیگر اتفاقی نخواهد افتاد و همین است که هست . گویا یادم رفته بود که ایران سرزمین عجایب است و روی مدار زلزله خیز با کوه هایی که خاموش اند و به ناگاه شعله میکشند و دریا هایی که آرامند و به ناگاه توفانی میگردند

جنبشی درایران درحال شکل گیری است و آنچه میشود دید و گفت این است که مردم درابتدای راه تغییرند و روز به روز درتاریکی ها راه خود را می یابند . هرچند جبنش دموکراسی خواهی و سکولاریسم مردم ایران تاریخی غنی از زمان مشروطه تا کنون دارد و همه پایه های تفکر آزادی طلبی در سالهای گذشته و بخصوص از دوران مصدق به بعد آجر به آجر با تلاش ها و فدا کاریهای سه نسل پی افکنده شده است و نمیشود آنرا تنها محصول چند روز و چند سال دانست و هرآنکه بخواهد این جنبش را محدود به خشم توده ای مردم به نتیجه انتخابات و یا حرکت سبز و چنین چیزهایی کند یک حقیقت علمی یعنی اصل گذار از کمیت ها به کیفیت را نادیده گرفته است . درتمام سی سال گذشته هر مبارزی که برخاک افتاده است ، هرقلمی که کلمه ای را دررد حکومت دیکتاتوری جمهوری اسلامی نگاشته است و هر فریادی که زیر شکنجه در زندان های مخوف این رژیم قرون وسطایی از همان سال 57 تاکنون کشیده شده است پایه های این بنای شوم را به لرزه انداخته است و ریشه های این درخت زقوم را رشته به رشته خشکانده است . بنابراین این جنبش ، جنبش همه است . جنبش همه مردم ایران چه آنها که درخیابان ها فریاد میکشند و به خون می غلتند و به زندان می افتند ، چه آنها که به خاطر مقاومت و مبارزه به تبعید اجباری رانده شدند و درخیابان های شهرهای غریب نام وطن و نام شهیدان آزادی را فریاد میکنند و چه آنها که درسنگرهای دیگر مبارزه درهرکجای دنیا میخواهند صدای مردم بپا خاسته ایران را به تمام جهان برسانند

این جنبش مردمی و برای آزادی و سکولاریسم است . آنچه روشنفکران میتوانند بکنند بالا نگاهداشتن سقف توقعات مردم است وروز به روز ارتقاء خواست های مردم به سمت نابودی کامل سیستم سرکوب و شکنجه وزندان

مسلما آنچه مردم میخواهند و با اینهمه فداکاری برای آن تلاش میکنند و دربرابر گلوله ها سینه سپر میکنند یک حکومت دینی دیگر نیست . حتی آنچه که توده های مردم را به سمت صندوق های رای کشید خواستی ملی و همگانی برای تغییر این حکومت دینی بود. هرچند تاکتیک های مردم در زیر سرنیزه ولایت فقیه ممکن است رنگ و بوی مذهب هم داشته باشد اما قو ه محرکه این جنبش آزادیخواهی و سکولاریسم است

وظیفه روشنفکران کوتاه نیامدن از این شعار نهایی است

شعار جدایی دین از دولت همان شعار دوران رنسانس ارو پا -

اگر سکولاریسم - حکومت قانون ودموکراسی چشم انداز نهایی باشد میشود درزیر پرچم آن متحد شد و به پیش رفت

میشود جنبش را جنبش خود دانست و از جنب و جوش بوجود آمده و شکستن جو ترس و خفقان سی ساله نهراسید و درکنار مردمی که آزادی میخواهند قرار گرفت و از آنها حمایت کرد

پیش به سوی دموکراسی - آزادی و سکولاریسم